شمشيرهاى برهنه‌
از هُرم آفتاب، زمين در نفير بود
كاروان شعر عاشورا ٥٤٥ ١١. اكبرزاده، امير ..... ص : ٥٤٥
هستى گداز سينه گرم كوير بود
نه شاخه از شكوفه سپيداب مى‌نُمود نه قامت درخت نشسته به شير بود
جاى نسيم، باد تب آلود مى‌وزيد نه نكهت بهار، نه بوى عبير بود
خورشيد، در نهايت بيداد مى‌گداخت صحرا، به ژرفناى حرارت اسير بود
ره مى‌سپرد قافله عشق و راستى بر كاروانيان، گل آتش حرير بود
تا بر حريم ميكده دوست سر نهند جانها در آن مقام به گلبانگ پير بود
پيرى كه در كمال طريقت چراغ داشت پيرى كه بر جهان حقيقت سفير بود
قامتْ قصيده‌اى كه به ديباچه وجود از خويشتن گزير و، ز حق ناگزير بود
مشتى درشت بر دهن ديوسيرتان سروى سترگ در گذر زمهرير بود
در عاشقى، يگانه دنياى نيستى در دوستى، ز جاه و زر و مال سير بود
«ما در پياله عكس رخ يار ديده‌ايم» «١» سيمرغ قاف آينه‌ها را صفير بود
آيينه‌هاى خون، كه به ظهر ضميرشان بر نيزه‌ها شكفته شدن دلپذير بود
آيينه نه، تسلسل حريّت حَرا آيينه نه، تداوم روز غدير بود
با ساز صولت اسد الله دشت عشق نيزار نينوا، شرفْ آهنگ شير بود
افتاده در محاق خدايان زور و زر ماهى كه در سپهر فتوت منير بود
دانست تيغ مرگ بِهْ از بندِ بندگى‌ست افراشت قامتى كه نه ذلّت‌پذير بود
شمشيرها! برهنه طواف تنم كنيد راز حماسه كارى مردى دلير بود
مردى كه مى‌نوشت خط سرنوشت را مردى كه چون خداى جهان بى‌نظير بود
مردى كه با تولّد خود، آفتاب را بر مُنجيان خفته عالم بشير بود
در موج خيز حادثه، در ساحل فرات آنجا كه حق به پنجه باطل اسير بود
«استاده‌ام چو شمع، مترسان ز آتشم» «٢» پاسخ گزار خنجر و شمشير و تير بود «٣»