بر درگه جلال من، ارواح انبيا بنهاده بر سجود سر، از بهر خاكبوس‌
مرسل منم به آدم و آدم مرا رسول سايس «١» منم به عالم و، عالم مرا مسوس «٢»
سلطان چرخ را كه مدار جهان بر اوست من داده‌ام جلوس بر اين تخت آبنوس‌
در عرصه گاه كين كه زبرق شهاب تير ديو فلك گزد ز تحير لب فسوس‌
گردد زخون، بسيط زمين معدن عقيق گيرد زگرد، روى هوا رنگ سندروس «٣»
افتد زبيم، لرزه بر اركان كن فكان آرم چو حيدرانه بر اورنگ زين، جلوس‌
بر خاك پاى توسن گردون مسير من ناكرده تيغ راست، سجود آورد رؤوس‌
ليكن نموده شوق لقاى حريم دوست سيرم ز زندگانى اين دهر چاپلوس‌
نى طالب حجازم و، نى مايل عراق نى در هواى شامم و، نى در خيال طوس‌
تسليم حكم عهد ازل را، چه احتياج غوغاتى عام و جنبش لشكر، غريو كوس؟!
درگاه عشق، حاجت تير و خدنگ نيست آنجا كه دوست جان طلبد، جاى جنگ نيست‌
٧ لختى نمود با سپه كينه، زين خطاب جز تيرجان شكار، ندادش كسى جواب‌
از غنچه‌هاى زخم تن نازنين او آراست گلشنى فلك، اما نداد آب!
باللَّه كه جز دهان نبى آبخور نداشت گردون، گلى كه چيد زبستان بوتراب‌
چون پرگشود در تن او تير جان شكار با مرغ جان نمود به صد ذوق دل خطاب‌
پيك پيام دوست به در حلقه مى‌زند اى جان بر لب آمده! لختى به در شتاب‌
چون تيركين، عنان قرارش زكف ربود كرد از سمند باديه پيما تهى، ركاب‌
آمدند از پرده غيبش به گوش جان كاى داده آب نخل بلا را زخون ناب!
مقصود ما زخلق جهان، جلوه تو بود بعد از تو خاك بر سراين عالم خراب!
گر سفلگان به بستر خون داد جاى تو خوش باش و غم مخور، كه: منم خونبهاى تو
٨ تيرى كه بر دل شه گلگون قبا رسيد اندر نجف، به مرقد شير خدا رسيد
چون در نجف ز سينه شير خدا گذشت اندر مدينه، بر جگر مصطفى رسيد
ز آن پس كه پرده جگر مصطفى دريد داند خدا كه چون شد از آن پس؟ كجا رسيد؟
هر ناوك بلا كه فلك در كمان نهاد پر بست و بر هدف، همه در كربلا رسيد
يكباره از فلاخن آن دشت كينه، خاست آن سنگهاى طعنه كه بر انبيا رسيد
با خيل عاشقان چو در آن دشت، پا نهاد قربانى خليل، به كوه منا رسيد
آراست گلشنى ز جوانان گلعذار آبش نداده، بادِ خزان از قفا رسيد
از تشنگى ز پا چو درآمد، به سر دويد چون بر وفاى عهد الستش ندا رسيد
از پشت زين قدم چو به روى زمين نهاد افتاد و، سر به سجده جان آفرين نهاد
٩ گفت: اى حبيب دادگر! اى كردگار من! امروز بود در همه عمر انتظار من‌
اين خنجر كشيده و، اين خنجر حسين سر كاو نه بهر توست، نيايد به كار من‌
گو تارهاى طره اكبر به باد رو! تا ياد توست مونس شبهاى تار من‌
گو بر سر عروس شهادت، نثار شو درى كه بود پرورشش در كنار من‌
خضر ار زجوى شير چشيد آب زندگى خون است آب زندگى جويبار من!
عيسى اگر ز دار بلا زنده برد جان اين نقد جان به دست: سر نيزه دارمن!
در گلشن جنان به خليل اى صبا! بگو: بگذر به كربلا و ببين لاله زار من‌
در خاك و خون به جاى ذبيح مناى خويش بين نوجوان سرو قد گلعذار من‌
پس دختر عقيله ناموس كردگار نالان زخيمه تاخت به ميدان كارزار
١٠
كاى رايت هدى! تو چرا سرنگون شدى؟ در موج خون چگونه فتادى و، چون شدى؟
اى دست حق! كه علت ايجاد عالمى علت چه شد كه در كف دو نان، زبون شدى؟