دست از جفا نداشته، بر زخم اهل بيت هر دم نمك فشان به جفاى دگر شدند
خود بانى مخالفت و، آل مصطفى در پيش تير طعنه ايشان سپر شدند
چندى به كوفه داشت، فلك تلخ كامشان و آن گه ز كوفه برد به خوارى به شام شان «١»
شد تازه چون مصيبت شان از ورود شام از شهر شام، خاست عيان رستخيز عام‌
ناكرده فرق، آل نبى را زمشركان افتاد اهل شام به انديشه‌هاى خام‌
داد آن نشان به پردگيى: كاين مرا كنيز! كرد اين طمع به تاجورى: كاين مرا غلام!
گفت اين به طعنه: كاين اسرا را وطن، چه شهر؟ گفت آن به خنده: سيد اين قوم را چه نام؟
دادند بر يزيد چو عرضه سر سران پرسيد از آن ميانه: حسين على كدام؟!
بردند پيش او، سرِ سالار دهر را مى‌زد به چوب بر لبش و، مى‌كشيد جام!
گفتا يكى ز مجلسيان: شرمى اى يزيد! مى‌زد هميشه بوسه برين لب، شهِ انام «٢»
كفرى چنين و، لاف مسلمانى اى يزيد؟! ننگش ز تو، يهودى و نصرانى اى يزيد!
ترسم دمى كه پرسش اين ماجرا شود دامان رحمت، از كف مردم رها شود
ترسم كه در شفاعت امت، به روز حشر خاموش ازين گناه، لب انبيا شود
ترسم كزين جفا، نتواند جفا كشى در معرض شكايت اهل جفا شود
آه از دمى كه سرور لب تشنگان حسين سرگرم شكوه با سر از تن جدا شود
فرياد از آن زمان كه زبيداد كوفيان هنگام دادخواهى خيرالنسا شود
باشد كرا ز داور محشر، اميد عفو چون دادخواه، شافع روز جزا شود؟
مشكل كه‌تر شود لبى از بحر مغفرت گرنه شفيع، تشنه لب كربلا شود
كى باشد اين كه گرم شود گير و دار حشر؟ تا داد اهل بيت دهد، كردگار حشر
يا رب! بناى عالم ازين پس خراب باد! افلاك را: درنگ و، زمين را: شتاب باد!
تا روز دادخواهى آل نبى شود از پيش چشم، مرتفع اين نه حجاب باد!
آلوده شد جهان همه از لوث اين گناه دامان خاك، شسته ز طوفان آب باد!
بر كام اهل بيت نگشتند يك زمان در مهد چرخ، چشم كواكب به خواب باد!
لب تشنه شد شهيد، جگر گوشه رسول هر جا كه چشمه‌اى است به عالم، سراب باد!
از نوك نيزه، تافت سر آفتاب دين در پرده كسوف نهان، آفتاب باد!
آن كودلش به حسرت آل نبى نسوخت مرغ دلش بر آتش حسرت، كباب باد!
در موقف حساب، (صباحى) چو پا نهاد جايش، به سايه علم بوتراب باد!
كاميدوار نيست به نيروى طاعتى دارد ز اهل بيت، اميد شفاعتى‌
٢٦. فتحعلى خان صباى كاشانى‌
(ف ١٢٣٨)
زندگينامه‌
فتحعلى خان صباى كاشانى قصيده سراى ممتاز دوره قاجاريه از طرفداران جدى نهضت بازگشت ادبى و ملك الشعراى دربار فتحعلى شاه قاجار (١٢١٢- ١٢٥٠) است كه در آغاز كار شاعرى به ستايش لطفعلى خان زند مى‌پردازد ولى بعدها به خاطر در امان ماندن از خشم آقا محمدخان قاجار، اشعارى را كه در مديحت اين شاهزاده زندى سروده بود، از ميان مى‌برد.
اگر او را پركارترين شاعر در عصر قاجار معرفى كنيم به جاست؛ چرا كه نزديك به يكصد هزار بيت شعر دارد، و اگر وى را تواناترين سخنور اين دوره بشناسيم، به خطا نرفته‌ايم، زيرا آثار منظوم وى در قالب‌هاى مختلف شعرى از چنان استحكام ساختارى برخوردار است كه آدمى را به حيرت وا مى‌دارد. دو فرزند او به اسامى: ابوالقاسم خان متخلص به «فروغ» و محمد حسين خان متخلص به «عندليب» نيز در شعر و ادب دستى به تمام داشته و از فضلاى زمانه خود بوده‌اند.
از فتحعلى خان (صبا) غير از ديوان اشعارش، چندين منظومه در قالب مثنوى به يادگار مانده است كه مهم‌ترين آنها مثنوى: شاهنشاه‌نامه در ٤٠ هزار بيت و به شيوه شاهنامه فردوسى‌