يادگار پيغمبر (ص)
آفتابى كز تجلّى بى قرينش يافتم در فلك مى‌جستم، اما در زمينش يافتم‌
ماه من تا پرده از رخسار نورانى گشود مهر را شرمنده نور جبينش يافتم‌
خرمن گيسو پريشان كرد و من عشّاق را چنگ زن بر تار زلف عنبرينش يافتم‌
كيست اين محبوب دل، آرام جان، روح روان كافرينش را به ذكر آفرينَش يافتم‌
اين محمّد صورت و سيرت علىِّ اكبر است آنكه حق را در جمال نازنينش يافتم‌
جان پيغمبر: حسين و، او بود: جان حسين در دل درياى دين درِّ ثمينش يافتم‌
زاده ليلا و، مجنونش دل هر عاقلى است وارث طاها، سليل يا و سينش يافتم‌
گرچه نامش در شمار چارده معصوم نيست ليك در انگشتر عصمت نگينش يافتم‌
در وجاهت، در بلاغت، در ملاحت، در كمال يادگار رحمةً لِلْعالمينش يافتم‌
در شجاعت چون على و، در سخاوت چون حسن در عبادت همچو زين العابدينش يافتم‌
هاشمىّ و، در جلالت بى نظيرش ديده‌ام فاطمىّ و، با امامت همنشينش يافتم‌
گر نبود او را شهادت، بود امامت را سزا كز ولايت چون اميرالمؤمنينش يافتم‌
چون ادب پرورده دامان علم و حكمت است با علوم اولين و آخرينش يافتم‌
كيست موسى در حضورش؟ بنده خدمتگزار كيست عيسى اندر آنجا؟ خوشه‌چينش يافتم‌
مى‌ستايد دشمنش بر همت و آزادگى همّت او را ز عزم آهنينش يافتم‌
از نبرد كربلايش با چنانِ استادگى دست و شمشير على در آستينش يافتم‌
در مسير كربلا كز «لانُبالى» گل فشاند پاى تا سر عشق و، سر تا پا يقينش يافتم‌
از اذانش صبح عاشورا براى اهل بيت موج تسكين در صداى دلنشينش يافتم‌
تا زبان بنهاد مولا در دهان اكبرش با چنان لبْ تشنگى ماء مَعينش يافتم‌
شد روان بر رزم و با او شد روان روح حسين اين حقيقت در وداع آخرينش يافتم‌
من كه سر تا پا گناهم، دست حاجت مى‌برم در حضورش، چون شفيعُ المُذْنبينش يافتم‌
من كجا و مدح آن مولا؟ كه در توصيف او اين همه گفتم ولى بهتر ازينش يافتم‌
اى (مؤيّد)! عزّت و آزادى و اخلاص را از رسول اللّه و آل طاهرينش يافتم «١»