رفته‌ام گريان و، خندان آمدم رفته‌ام مور و، سليمان آمدم‌
تن نهادم، پاى تا سرجان شدم جان چه باشد؟ جملگى جانان شدم‌
خالى از خود گشتم و، پر از خدا از همه بيگانه، با حق آشنا
گرچه من رستم زجان، ليك اى سپاه شرم داريد از رسول و از اله‌
اين بگفت و تيغ خصم افكن كشيد برق مانا، رخت زى خرمن كشيد
خورد و زد تيغ سبك، گرز گران رفت و آمد، گه كنار و گه ميان‌
ناگهانش اسب پى كردند و، وى خود پياده رزم را افشرد پى‌
چون فتاد از پشت زين آن با شكوه گفتى از پشت نسيم، افتاد كوه!
شد همى تيغى به جسمش جاى گير همچو برق اندر دل ابر مَطير «١»
بود او را نيمه جانى، كز امام‌ديد بر بالين خود جانى تمام زير لب، خندان سوى جنّات رفت‌از صفت بگسست و، سوى ذات رفت طبع (جيحون) تا كه حر را بنده شداز مقالش، صفحه مشك آكنده شد «٢»
٢٦. سلطانى كلهر كرمانشاهى‌
(١٢٤٧- ١٣٠٣)
زندگينامه‌
نامش حسين قلى خان فرزند مصطفى قلى خان ديوان بيگى از ايل كلهر، زادگاهش كرمانشاه و متخلص به «سلطانى» و از شعرا و نويسندگان بنام سده سيزدهم هجرى است.
سيد احمد ديوان بيگى شيرازى در شرح احوال او مى‌نگارد:
«... الحال كه سال هزار و دويست و نود و شش است، چهل و هفت سال از عمرش گذشته و يكى از اعاجيب روزگار و علامات قدرت پروردگار است. زمانه سازى نمى‌دانم و عبارت‌پردازى نمى‌توانم، اما آن قدر مى‌بينم كه از هر علمى سخن رود، آگاه است و به هر طريق كه مى‌پويى همراه. عرفا او را از خود مى‌انگارند و علما عالمش مى‌پندارند و اهل‌ادب بر تقدمش اذعان دارند و شعرا از اساتيدش مى‌شمارند ... مردى است افتاده و آرام و رفيق و