ناگاه، چشم دختر زهرا، در آن ميان بر پيكر شريف امام زمان فتاد
بى اختيار، نعره: هذا حسين از و سرزد چنان كه آتش ازو در جهان فتاد
پس با زبان پرگله، آن بضعة البتول رو در مدينه كرد كه: يا ايّها الرسول!
اين كشته فتاده به هامون حسين توست وين صيد دست و پازده در خون، حسين توست‌
اين نخل‌تر، كز آتش جانسوز تشنگى دود از زمين رسانده به گردون، حسين توست‌
اين ماهى فتاده به درياى خون، كه هست زخم از ستاره بر تنش افزون، حسين توست‌
اين غرقه محيط شهادت، كه روى دشت از موج خون او شده گلگون، حسين توست‌
اين خشك لب فتاده دور از لب فرات كز خون او زمين شده جيحون، حسين توست‌
اين شاه كم سپاه، كه با خيل اشك و آه خرگاه، زين جهان زده بيرون، حسين توست‌
اين قالب تپان كه چنين مانده بر زمين شاه شهيد ناشده مدفون، حسين توست‌
چون روى در بقيع به زهرا خطاب كرد وحش زمين و، مرغ هوا را كباب كرد
كاى مونس شكسته دلان! حال ما ببين ما را غريب و بيكس و بى آشنا ببين‌
اولاد خويش را كه شفيعان محشرند در ورطه عقوبت اهل جفا ببين‌
در خلد، بر حجاب دو كون: آستين فشان و اندر جهان، مصيبت ما بر ملا ببين‌
نى! نى! و را، چو ابر خروشان به كربلا طغيان سيل فتنه و، موج بلا ببين‌
تنهاى كشتگان، همه در خاك و خون نگر سرهاى سروران، همه برنيزه‌ها ببين‌
آن سر كه بود بر سر دوش نبى مدام يك نيزه‌اش زدوش مخالف، جدا ببين‌
آن تن كه بود پرورشش در كنار تو غلتان به خاك معركه كربلا ببين‌
يا بضعة الرسول! ز ابن زياد، داد! كو خاك اهل بيت رسالت به باد داد
خاموش محتشم! كه دل سنگ، آب شد بنياد صبرو، خانه طاقت خراب شد
خاموش محتشم كه ازين حرف سوزناك مرغ هوا و ماهى دريا، كباب شد
خاموش محتشم! كه از اين شعر خون چكان در ديده اشك مستمعان خون ناب شد