آبم آتش نشود گر بدهى خاك به بادم نكنم از تو فرامُش برى ارنام ز يادم‌
به خلاف تو نخيزم چو به مهر تو فتادم‌
(دل به سختى بنهادم پس از آن دل به تو دادم هر كه از دوست تحمل نكند عهد نپايد) «١»
غزل مرثيه‌
درين ماتم خليل از ديده خون باريد، آزر هم به داغ اين ذبيح اللَّه، مسلمان سوخت كافرهم‌
شگفتى نايدت بينى چو در خون دامن گيتى كزين سوگ آسمان افشاند خون از ديده، اختر هم‌
به سوگ فخر عالم از بنى جان وز بنى آدم ز افغان شش جهت ماتمسرا شد هفت‌كشور هم‌
مكيد آن تاجدار ملك دين تا از عطش خاتم ز دست و فرق جم انگشترى افتاد و افسر هم‌
به خونش تا قباشد لعل گون دستار گلنارى به باغ خلد زهرا جامه نيلى كرد، مِعجر هم‌
ز تاب تشنگى تا شد شبه گون لعل سيرابش على زد جامه اندر اشك ياقوتى پيمبر هم‌
چو فرق كوكب برج اسد از كين دو پيكر شد ز سر بشكافت فرق صاحب تيغ و دو پيكر هم‌
چو نقد ساقى كوثر زبان از تشنگى خاييد به كام انبيا، تسنيم خون گرديد كوثر هم‌
مكافات اين عمل را بر نتابد وسعت گيتى چه جاى وسعت گيتى؟ كه بس تنگ است محشر هم‌
فلك! آل نبى را جا كجا زيبد به ويرانه نه آخر غير اين ويرانه بودت جاى دگر هم‌
ز ابر ديده (يغما)! برق آه اربازننشانى زنى تا چشم بر هم خامه خواهد سوخت دفترهم «٢»
تضمين غزل سعدى‌
از توام با همه حسرت نه سراغى نه صفايى بر منت با همه رحمت نه عبورى نه عطايى‌
ندهى بار به خويشيم نه به سر وقت من آيى‌
(من ندانستم از اول كه تو بى مهر و وفايى عهد نابستن از آن به كه ببندى و نپايى)
تو به از جان و سرى از سرو جان دل به تو دادم اى مراد سر و جان! چون نكند دل ز تو يادم‌
من بر آن سر كه بود جان به تو خوش دل به تو شادم‌
(مردمان منع كنندم كه چرا دل به تو دادم؟ بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرايى؟)