اسم مقدّسى كه مى‌گم، چيه؟! اون كه مى‌گم دلش بزرگه، كيه؟!
قصّه ما «به سر رسيد» نداره قهرمونى به جز شهيد نداره‌
يه دخترى بود و دلش بزرگ بود يه روز اسير چند تا گلّه گرگ بود
پوشيده بود مثلى كه ماه تو هاله سنِّ شو تو خوب مى‌دونى، سه ساله‌
رو مقنعه‌ش، رديف پولكى داشت بابا، مامان، داداش كوچكى داشت‌
عشق و مى‌گن خداييه، راس مى‌گن دختر مى‌گن باباييه، راس مى‌گن‌
عشقِ باباش توى دلش به جوش بود يه مرد خوش قد و بالا عموش بود
هر دو براش مثل گل و نور بودن مى‌مرد اگر يه روز ازِش دور بودن‌
چه كار كنه؟ تاب صبورى نداشت بچّه بود و، طاقت دورى نداشت‌
سه ساله بود، اما موهاش سفيد شد وقتى باباش پيش چِشاش شهيد شد
غريبه (نذر حضرت مسلم (ع))

كاروان شعر عاشورا ٦٥٣ ٧٦. مجاهدى، محمدعلى(پروانه) ..... ص : ٦٥٢
چقدر آشنا مى‌نُمايى غريبه! بگو از كجا، از كجايى غريبه؟
درين شهر و اين شب چه بى سر پناهى! ندارى مگر آشنايى غريبه؟!
دل نخلها، تازه شد از عبورت مگر تو ولىِّ خدايى غريبه؟
تو در آسمان نگاهت چه دارى؟ كه كردى دلم را هوايى، غريبه!
غبار كدامين سفر بر تو مانده‌ست؟ كه گرد از دلم مى‌زدايى غريبه؟
تن شهر، بوى تو را مى‌دهد آه! تو جان كدام آشنايى غريبه؟!
تو را مى‌شناسم، تو را مى‌شناسم تو همرنگ خون خدايى غريبه!
كمين‌گاه ديوَست اين شهر، اين شب مگر در دل من درآيى غريبه!
تو رفتى و مانده‌ست در كوچه شهر نشان از توام ردِّپايى، غريبه!
قصّه باغ شفقِ پرپر
كاروان ره مى‌سپرد، اما دل و جان سوخته اشك، دريا مى‌نُمود امّا بيابان سوخته!
باد از باغ شفق- پرپر چه زخمى مى‌گذشت دامنش امّا ز گُلداغ شهيدان سوخته‌
آه از آن شام غريبانى كه بر عالم گذشت دشت و دريا غرق خون، پيدا و پنهان سوخته‌
ديدم آن شب بر زمين خاكستر پروانه را شمع را ديدم ولى سر در گريبان، سوخته‌