از وى تا كنون بيش از بيست اثر تحقيقى به چاپ رسيده و تلاش پيگير او در احياى متون منظوم و منثور پارسى ستودنى است. از اوست:
خون خدا
مى‌خواست كفر افكند از جوش، كعبه را تا اهل دين كنند فراموش، كعبه را
بگرفت جا به دامن كرب و بلا، حسين با درد و غم نمود هماغوش، كعبه را
شد زنده دين حق زقيامش، اگرچه كرد اندر عزاى خويش، سپه پوش كعبه را
خون خدا به كرب و بلا موج مى‌زند بينم و ليك ساكت و خاموش كعبه را
بوى خوشى كه مى‌وزد از تربت حسين گويى كه برده تا ابد از هوش، كعبه را
بنگر مقام و رتبه، كه در پيش كربلا شد حلقه ارادت در گوش، كعبه را
از بس كه اشك ريخته در ماتم حسين چون زمزم است، چشمه، پر جوش كعبه را
يا نيست جز خيال شه كربلا به سر يا خاطرم نموده فراموش كعبه را
٧. احتشامى هونه‌گانى، خسرو
على‌رغم آنكه او از چهره‌هاى نام آشناى غزل معاصر است، جز اينكه در سال ١٣٢٥ در هونه‌گان از توابع اصفهان به دنيا آمده است، «١» از زندگى‌نامه او مطلب ديگرى به دست نياورديم.
احتشامى در قلمرو شعر آيينى، شاعرى مطرح و پرآوازه است و مجموعه شعر «زين نقره واژگون» او با حجم كمى كه دارد، حاوى آثار بلند و گاه ماندگارى است كه مى‌تواند رهگشاى شاعران جوانى باشد كه دوست دارند در فضاى شعر آيينى تنفّس كنند.
شيوه بيانى او، آميزه‌اى از سبك عراقى و اصفهانى (هندى) است و رگه‌هاى تيره و روشنى كه در بافت كلام او حضور دارد شعر او را از سايه روشن عاطفه و خيال سرشار كرده است.
استفاده كارآمد و به هنگام از آرايه‌هاى لفظى و معنوى، آفرينش تركيب‌هاى ناب و بديع، خلق مضامين رنگين، نگاه تازه به آفاق شعر آيينى و كلام فاخر او، احتشامى را در شمار شاعران موفق روزگار ما قرار داده است و غزل مرثيه‌هاى عاشورايى او، در زمره بهترين اشعار ماتمى زمانه ماست.