معاصر و معاشر بوده است. نياى بزرگوارش ملا رحيم شوشترى نيز از علماى مورد احترام عصر خود به شمار مى‌رفته.
در مقدمه ديوان چاپى او آمده است:
«... وفائى شوشترى به زيارت بيت‌اللَّه الحرام و مدينه منوره و ائمه بقيع عليهم‌السلام نايل و خدمت بسيارى از بزرگان عرفا و فقرا رسيده و از محضر مبارك شان كسب فيض نموده و سرانجام خود شاگردانى شايسته و دانشمند تربيت كرده است. وفائى شوشترى با
كاروان شعر عاشورا ٣٨٢ ٢٨. روشن اردستانى اصفهانى ..... ص : ٣٧٩
اين كه از اجله عرفا و علماى زمان خود بوده و به دقايق و ظرايف فقر و عرفان آگاهى كامل داشته است، اما به مصداق «العلم حجاب الاكبر» هرگز به معلومات ظاهرى توجه نداشته و تنها به دوستى و محبت مولى الموحدين اميرالمؤمنين و اولاد معصومين آن حضرت سلام اللَّه عليهم اجمعين مباهات مى‌نموده است. تأليفات او: ١. ديوان اشعار وفايى شوشترى. ٢. سراج المحتاج در سير و سلوك. ٣. الجبر والاختيار ٤. اطباق الذهب. ٥. شهاب ثاقب در رد صوفيه به امر آيت‌اللَّه حاج شيخ جعفر مجتهد شوشترى تأليف كرده است. سرانجام اين شاعر و مداح با اخلاص در ماه رجب المرجب ١٣٠٣ ه. ق دعوت حق را لبيك گفت و در جوار بارگاه ملكوتى اربابش اميرالمؤمنين (ع) به خاك سپرده شد .... لازم به تذكر است چون در حاشيه بعضى از نسخه‌هاى ديوان وفائى شوشترى اشعارى با تخلص (مداح) شوشترى به چاپ رسيده است، اين امر بعضى از بزرگان و صاحبان تذكره را به اشتباه انداخته و آن دو را يكى پنداشته‌اند و حال اين كه مداح شوشترى نامش ميرزا عبدالرسول فرزند ملا عبداللَّه مى‌باشد ....»»
سبك شعرى‌
وفائى شوشترى طبع بسيار توانا و وقادى داشته و در انواع اوزان عروضى خصوصاً اوزان مطنطن و دامنه‌دار آثار بسيار پر شور و بديعى را به گنجينه شعر آيينى در زبان فارسى افزوده كه جلوه‌هاى معرفتى در آنها موج مى‌زند. وى در سبك عراقى و به سبك بزرگان سخن پارسى طبع آزمايى كرده و اين شيوه بيانى را براى به تصوير كشيدن مفاهيمى كه در ذهن خود داشته برگزيده است.