گفتا: تويى برادر زينب، تويى حسين؟! آيا تويى كه از تو مرا بود اعتبار؟ ...
پس روى خويش سوى نجف كرد و، بازگفت كاى باب تاجدار من! اى شير كردگار!
آخر مگر نه ما همه، ذريه توايم در چنگ خصم همچو اسيران زنگبار؟
آخر مگر نه اين تن بى سر حسين توست؟ كافتاده پاره پاره درين دشت فتنه بار
يك دم بزن به قايمه ذوالفقار دست بر كش پى تلافى، ازين قوم دون دمار
در نظم و نثر مرثيه ات گر مدد كنند مزدت همين بس است (وفائى)! به روزگار «١»
٢ ميزان حسن و عشق چو با هم قرين فتاد سهم بلاى او به امام مبين فتاد
عشقش عنان كشيد زيثرب به كربلا كوشيد تا كه كار به عين اليقين فتاد
در دشت عشق تاخت سمند آن قدر كه كار از عشق درگذشت و، به عشق آفرين فتاد
از تاب تشنه كامى اطفال شد چنان كز تاب، پيچ و تاب به حبل المتين فتاد
او را چو سنگ كين زجفا بر جبين زدند از بهر سجده، شكركنان بر زمين فتاد
ساكن شد آسمان و، زمين گشت بى سكون از زين چو بر زمين شه دنيا و دين فتاد ...
از كينه گشت سر به سر نيزه‌اش بلند عريان به خاك آن بدن نازنين فتاد
خاتم برفت از كفش آن سان كه جبرييل بر زدفغان: ز دست سليمان، نگين فتاد ...
يك سر، حريم او چو اسيران زنگبار هر يك چو آفتاب به جمّازه‌اى سوار «٢»
٥ بر زخمهاى پيكرت ار اشك مرهم است پس گريه تا به حشر بر آن زخمها، كم است‌
ز آن ناوكى كه بر دلت آمد زشست كين خون دل از دو ديده روانم دمادم است‌
ز آن تيغ كين به فرق تو، تا حشر خاك غم بر فرق ما همين نه، كه بر فرق عالم است‌
از پيچ و تاب تشنگى ات بر لب فرات چشم جهانيان همه چون دجله و يم است‌