شمع عالمتاب عيسى را درين دير كهن هر صباح از پرتو قنديل زرّينش ضياست‌
زآب چشم زائران روضه‌اش «طوبى لهم» شاخ طوبى را به جنت قوّت نشو و نماست‌
مهبط انوار عزّت مظهر اسرار لطف منزل آيات رحمت، مشهدِ آل عباست‌
اى كه زوّار ملايك را جنابت مقصد ست وى كه مجموع خلايق را ضميرت پيشواست‌
نعل شبرنگ تو گوش عرشيان را گوشوار گرد نعلين تو چشم روشنان را توتياست‌
صفحه تيغ زبانت عارى از عيب خلاف روى مرآت ضميرت صافى از رنگ رياست‌
نارى از نور جبينت شمع تابان صباح تارى از زلف سياهت خطّ مشكين مساست‌
ناسزايى كاتش قهر تو در وى شعله زد تا قيامت هيمه دوزخ شد و انيش سزاست‌
بهره جز آتش چه دارد هر كه سر برّد به تيغ؟ خاصه شمعى را كه او چشم و چراغ انبياست‌
هر سگى كز روبهى با شير يزدان پنجه زد گر خود او آهوى تاتارست، در اصلش خطاست‌
تا نهان شد آفتاب طلعت در زير خاك هر سحر پيراهن شب در برِ گيتى قباست‌
در حقِ باب شما آمد: «علىُّ بابُها» هركجا فصلى‌درين باب است در باب شماست‌
تا صبا از سرِّ خاك عنبرينت برد بوى عاشق او شد به‌صد دل‌زين سبب‌نامش‌صباست‌
هر كس از باطل به جايى التجايى مى‌كند ز آن ميان ما را جناب آل حيدر ملتجاست‌
كورىِ چشم مخالف، من: حسينى مذهبم راه حق اين است و نتوانم نهفتن راه راست‌
اى چو دريا خشك لب! لب تشنگان رحمتيم آبِ رويى ده به ما كآبِ همه عالم توراست‌
خواهشت: آب است و ما مى‌آوريم اينك به چشم خاكسار آن كس كه با دريا به آبش ماجراست‌
بر لبِ رود على «١»، تا آب دلجوى فرات بسته شد زآن روز باز افتاده آب از چشم‌هاست‌
جوهر آب فرات از خون پاكان گشت لعل اين زمان آن آب خونين همچنان در چشم ماست‌
سنگها بر سينه كوبان، جامها در نيل غرق مى‌رود نالان فرات آرى ازين غم در عزاست‌
آب كف برروى ازين غم مى‌زند ليكن چه‌سود؟ كف زدن بر سر كنون؟ كاندر كفش باد هواست!
يا امام المتّقين! ما مفلسان طاعتيم يك قبولت صد چو ما را تا ابد برگ و نواست‌
يا شفيع المُذنبين! درخشكسال رحمتيم ز ابرِ احسان تو ما را چشم باران عطاست‌
يا اميرالمؤمنين! عام است خوان رحمتت مستحقِّ بينوا را بر درت گوش صلاست‌