دامنه تاثير آثار عاشورايى‌
طرب اصفهانى را بايد از ادامه دهندگان شيوه محتشم كاشانى در مرثيه سرايى دانست و هفت بند او كه در مراثى سالار شهيدان و واقعه كربلا سروده شده متاثر از دوازده‌بند محتشم كاشانى است و به اقتضاى او سخن گفته است. وى از چهره‌هاى ممتاز شعر آيينى در سده اخير به شمار مى‌رود و اشعار مناقبى او در قالب‌هاى متنوع شعرى در مناقب ائمه اطهار و خاندان عصمت و طهارت- عليهم السلام- خصوصا كريمه اهل بيت حضرت معصومه- سلام اللَّه عليها- در شمار آثار ممتاز آيينى به شمار مى‌رود و رويكرد جدى او به مقوله‌هاى مذهبى و ارزشى در بالندگى نخل برومند شعر آيينى در سده اخير بى تاثير نبوده است.
برگزيده آثار عاشورايى‌
طرب اصفهانى هفت بندى در مرثيه خامس آل عبا دارد كه اقتفا گونه‌اى است از دوازده بند محتشم كاشانى و در زمره آثار منظوم و موفق عاشورايى در سده اخير به شمار مى‌رود:
هفت بند عاشورايى‌
اى دل! به ناله كوش كه ماه محرم است آفاق باژگونه و ايام در هم است‌
شد خواب و خور حرام به سكان روزگار گويا دوباره نوبت ماه محرم است‌
تنها نه فرشيان به عزايش علم زدند از اين الم، علم به سر عرش اعظم است‌
از ديو سيرت آدميان بس جفا كه ديد آن خسروى كه فخر بنى نوع آدم است‌
آوخ كه خوار شد به سر رهگذار شام شاهنشهى كه بوالبشر از وى مكرم است‌
از بدترين عالميان بس ستم كشيد شاهى كه بهترين همه اهل عالم است‌
ذرّات كن فكان همه در غم نشته اند تنها مرانه دل زعزايش پر از غم است‌
تنها نه خاكيان كه زغم در عزاى او در طاق عرش روح الامين جفت ماتم است‌
شد ختم تشنگى به على اكبر حسين در لعل لب گرفته از آن روى خاتم است‌
انگشت داده همره انگشترى به خصم شاهى كه نقش نامش بر خاتم جم است‌
عيسى صفت چها ز يهودان كوفه ديد آن عيسى‌يى كه حضرت زهراش مريم است‌
آن سر كه بود دوش بنى متّكاى او خاكستر تنور شد اى و اى جان او
داد از تو اى سپهر كه بيداد كرده‌اى باز اين چه فتنه‌اى است كه بنياد كرده‌اى؟
غمگين نموده‌اى تو دل دوستان حق و آن گاه جان دشمنِ شان شاد كرده‌اى‌
كُشتى شه حجازى و سلطان شام را در جام، باده تا خط بغداد كرده‌اى‌
كردى خراب عاقبت از كين مدينه را پس شام شوم را زنو آباد كرده‌اى‌
جاى نگار دست عروس فكار را رنگين ز خون تارك دامان كرده‌اى‌
اى سست مهر سخت دل آزار اهل بيت گاهى به شام و گه با سناباد كرده‌اى‌
آبى كه داده‌اى تو بر اطفال تشنه لب سر چشمه‌اش ز دشنه فولاد كرده‌اى‌
اى سرو ذكر قامت اكبر نموده‌اى زين قصه پا به گل قد شمشاد كرده‌اى‌
آنان كه بود صد چو سليمان غلامِ‌شان بنياد عمرشان همه بر باد كرده‌اى‌
اى تشنه لب! ثواب شهيدت دهند اگر خردى چو آب از لب او ياد كرده‌اى‌
حاصل به غير باد ندارى چونى (طرب)! از جور چرخ هر چه تو فرياد كرده‌اى‌
داد از تو و جفاى تو اى آسمان دون يك باره زين الم نشدى از چه واژگون‌
چو شد گهِ شهادت سلطان كربلا افتاد شور و لرزه در اركان كربلا
توفان غم رسيد چو بر كشتىِ حسين خون گريه كرد نوح به توفان كربلا
چوگان زلف چون على اكبر زهم گشود بس سر چو گو فتاد به ميدان كربلا
برخاست چون جرس ز پىِ كاروان شام افغان كودكان ز بيابان كربلا
آوخ ز تير حرمله افتاد از نوا اصغر كه بود بلبل دستان كربلا
از خون پاك تازه جوانان هاشمى شد گلشنى عيان به گلستان كربلا
از تند باد حادثه دهر اى عجب! شد سوسنى خموش به بستان كربلا
ايوان كربلا شدى اى كاش سرنگون چون شد شهيد خسرو ايوان كربلا
چون ديو خاتم از كف او در ربود خصم بنشست بر سرير سليمان كربلا
شيران خشمناك ز زخم سنان و تير خفتند هر طرف به نيستان كربلا
دردا! ز ريشه كنده شد از تيشه ستم اكبر كه بود سرو خرامان كربلا