يكى خوان بياراست اندر زمان كه بودى سزوار آن ميهمان‌
جز اندك نخورد آن يل بيهمال از آن خوردنى‌هاى خوان نوال‌
وز آن پس به آسودگى در سراى خداوند را شد ستايش سراى‌
***
مر آن نيك زن را يكى پور بود كه جانش برِ ديو مزدور بود
بلالش بُدى نام و ليكن بلال زهمناميش در جهان پرملال‌
برِ مادر آمد شبانگاه و گفت كه رازت ز فرزند نتوان نهفت‌
درين شب تو دارى زشبهاى پيش شد آمد «١» به گنجينه خانه بيش‌
بدين گونه آمد شدت بهر چيست؟ بگو راست با من كه در خانه كيست؟
بدان فتنه جو پور، فرمود مام كزين كار بر گو تو را چيست كام؟
برو زين سخن دست كوتاه كن كزين راز با تو نرانم سخن‌
مگر آنكه با من تو پيمان كنى كه از هر كس اين راز پنهان كنى‌
بسى خورد سوگند آن حيله ساز كه پوشيده خواهم تو را داشت راز
به مادر چو ابرام بسيار كرد ورا نيك زن آگاه از كار كرد
چو شب رفت و آمد سپيده فراز به پا خاست مسلم براى نماز
سبك طوعه آورد با آب و تاب بر مرد فرزانه جامى پر آب‌
بدو گفت: امشب نخفتى تو هيچ به دل با شدت مرخيال بسيج؟
سپهدار درج گهر بر گشود كه لختى درين شب چو خوابم ربود
بديدم جمال پيمبر به خواب دگر حيدر و بابِ آن كامياب‌
دگر جعفر و حمزه تيغ زن عقيل سرافراز و فرّخ حسن‌
مرا ز آن ميان، شير پروردگار به برخواند و فرمود كاى نامدار؟
تو مهمان مايى به خرّم بهشت چنينت به سر پاك دلاور نوشت‌
يقين دانم اى مادر مهربان همين روز گردم به مينو روان‌
چو اين نيك زن زآن دلاور شنود به رخ بر زچشم اشك خونين گشود
الهامى در ادامه ماجراى مسلم بن عقيل- عليه السلام- هنگامى كه به رويارويى وى با سپاهيان امير كوفه مى‌پردازد بُعد حماسى سروده‌هاى وى بيشتر نمايان مى‌شود و ما در اين قسمت با نقل چند بيت از اين صحنه به سراغ بخش ديگرى از مثنوى باغ فردوس او مى‌رويم:
بر آهيخت برّنده تيغ از نيام چو تندر خروشيد و برگفت نام‌
كه: مسلم منم مرگ هر بدگهر علىِّ ولى را برادر پسر «١»
نبى دوده و هاشمى گوهرم خدا را، يكى تيغ پر جوهرم‌
منم ناوك شست پروردگار رها گشته از دست پروردگار
بود مرگ را دشنه من دليل بُرَد گردن شير و خرطوم فيل‌
رها سازم از شست خمّ كمند برِ ترك گردون در آرم به بند
چو من مرد نبود درين روزگار مرا شير حق بوده آموزگار
بگفت اين و زد بر سپاه گران به جنگ اندر آويخت با كافران‌
چنان آستين برزد از روى خشم چنان سوى دشمن بيفكند چشم‌
چنان سر فكند و چنان تن بخست چنان پاى بفشرد و بگشاد دست‌
كه: يا زنده ذوالفقار دو سر به هر جنگ با خيل پرخاشگر
شدى هر كجا برق تيغش علم‌چو اژ در گروهى كشيدى به دم‌
زدى هر كرا بر ميان تيغ كين دو نيمش فكندى به روى زمين‌
تنى را كه شمشير او سود فرق برون جستى از تنگ اسبش چو برق‌
ز بس تن به خون اندر آغشته كرد زمين تا لب بام پر كشته كرد
همى گفت دادار جان آفرين بدان دست و تيغ: آفرين! آفرين!
سروشان، بدو ديده بگماشتند به تحسينش آوا بر افراشتند
كه: اين نامور شير شمشير زن مگر با شدش ز آهن و روى تن؟
كه جويد بدين گونه تنها نبرد درين تنگنا با يكى شهر، مرد «٢»!
در ميدان رفتن حضرت قاسم بن حسن (عليه‌السلام)
چو زد قرعه سوگ چرخ كهن به نام گل گلستان حسن‌
خم آورد بالا برِ شاه دين چو حيدر برِ سيد المرسلين‌
بموييد و زد بوسه بر خاك و گفت كه: اى داور آشكار و نهفت!
به مرگ برادر دلم گشت خون روانم بفرسود و تن شد زبون‌
بفرما: بِدان سو كه او بار بست بتازم من اى شاه بالا و پست‌
تو تنها برادر به خون خفته زار خروشان بد انديش در كار زار
چرا من چنين سخت جانى كنم؟ ازين پس چسان زندگانى كنم؟
زگفتار او شاه بگريست زار ببوسيد رويش برون از شمار
همى اين بر آن آن بر اين مى‌گريست بدان دو، سپهر و زمين مى‌گريست‌
بدو گفت شاه: اى برادر پسر «١»! به مردانگى يادگار از پدر
چه دارى به پيكار چندين شتاب؟ ندانى كه بى‌تو مرا نيست تاب؟
تو هستى روانِ تن روشنم روان چون پسندم رود از تنم؟
نخواهم فرستادنت سوى جنگ برو زى «٢» سرا پرده، منما درنگ‌
چون قاسم بن حسن موفق به كسب اجازه از امام نمى‌شود، مادر خود را واسطه قرار مى‌دهد و چون از اين طريق هم نتيجه‌اى نمى‌گيرد به هنگام رجز خوانى دشمن، قرار از كف داده آماده رزم مى‌شود و امام كه نظاره‌گر اين اشتياق زايد الوصف است او را راهى ميدان مى‌سازد.
در اين قسمت، الهامى كرمانشاهى ابيات بسيار دلنشينى را صرف به تصوير كشيدن مراسم دامادى حضرت قاسم و وداع او با عروس- كه دختر سالار شهيدان است- كرده كه به خاطر بى‌اعتبارى اين مساله در نزد پژوهشگران و مورّخان اسلامى از نقل آن صرف نظر مى‌كنيم.