ز العطش بر پاست بانگ كودكان آمد اندر نزد شاه انس و جان‌
كاى شه بى مثل و بى انباز و يار گشته‌ام در راه عشقت دست و بار
ز ابر عشقت بر سرم بارش گرفت كشتزار هستى‌ام آتش گرفت‌
شاه فرمود: اى علمدار سپاه آفرينش را تويى پشت و پناه‌
رشته ايجاد اندر دست توست شش تعيّن كسر لوح شست توست‌
رشته امكان تو را باشد به مشت مر مرا خود هم تو يارى هم تو پشت‌
گفت: از غير تو دل برداشتم هر دو عالم را زكف بگذاشتم‌
بر تن من دست و بر دستم علم العطش و آن گه به پاز اهل حرم؟!
دست عباس ار نباشد صف شكن بهر يارى تو نبوَد گو به تن‌
گر علم باشد مرا زين پس به دست مرعلم را نام من باشد شكست‌
گرفتد دست علمدار چه غم؟ گو نيايد مر شكستى بر علم‌
نك علم را جانب ميدان زنم گر شوم بى دست بر كيوان زنم‌
سوى ميدان بلا تازم سمند نام خود تا چون علم سازم بلند
مرتوان بردن ز يُمن بيرقت گوى نام از عاشقان مطلقت‌
در ميان عاشقان پاكباز چون علم گردم به عالم سرفراز
خوش ز خون خويش از ميدان جنگ باز گردانم علم را سرخ رنگ‌
سرخ رنگى مر علم را آبروست هر ظفر يابد به جنگ او سرخ روست‌
چون علم گرديد از خون سرخ رنگ رو سفيد آيد علمدارت ز جنگ‌
سرخ رويى علتش منصورى‌ست رنگ زرد آثارى از رنجورى‌ست‌
در فلك شمس است سرخ و با شكوه زرد رو گردد، نشيند چون به كوه‌
تا مرا دست علم بگرفتن‌ست مر علم را ننگ از دست من‌ست‌
چون فتد دست علمگير از تنم خود به منصورى علم را ضامنم‌
سرخ رو بر گردم از ميدان جنگ هم علم را سازم از خون سرخ رنگ‌
گر نيفتد از بدن در عشق يار دست باشد در بدن بهر چه كار؟
سر كه در عشقت نگردد پيش جنگ سر مخوانش هست بر تن بارننگ‌