ز «را» شود روانه خون ورا ز جسم لاله گون ز «زا» شود ز زين نگون كند ز خاك متّكا
ز «سين» سرِ امام دين اشاره‌اى ز شمر: «شين» كه مى‌كند جدا ز كين سر منيرش از قفا
ز «صاد» صبر آل او محرم و عيال او ز «ضاد» ضعف حال او ز زخم‌هاى جانگزا
ز «طا» طپانچه هر كسى سكينه را زند بسى ز «ظا» رسد ز هر خسى هزار ظلم برملا
ز «عين» اشاره از عطش، كنايه «غين» شد ز غش به طفل‌هاى ماه وش رسد ز گرمى هوا
ز «فا» فدا چو كرد سر به راه حقِ دادگر ز «قاف» قرب بيشتر شدش ز جمله اوصيا
ز «كاف» آن كه كعبِ نى زنان خورند پى ز پى ز «لام» آن كه لعل وى به چوب گردد آشنا
ز «ميم» مى‌شود مكان خرابه بهر كودكان ز «نون» نوا يكان يكان كنند از غم و عنا
ز «واو» وعده ازل وفا نمود و زين عمل شد از خداى لم يزل شفيع جمله ماسوا
ز «ها» هجوم غم به دل ازين جفاست متّصل ز «لا» است لال و منفعل زبان به شرح اين عزا
ز «يا» اشاره: يوم دين كه آن امام راستين كند ز (فرصت) حزين شفاعتى به منتها «١»
در مراثى اهل بيت (عليهم السلام)
شاه شهيد مى چو ز جام بلا كشيد رخت از مدينه جانب كرب و بلا كشيد
در دشت نينوا ز وفا چون نهاد پاى دست اميد از همه ماسوا كشيد
ز اصحاب او هر آن كه وفا را به سر نبرد بيعت شكست و پاى زكوى وفا كشيد
كردند جمله سينه بى كينه را سپر در قتلشان زمانه چو تيغ جفا كشيد
عباس را زپيكر صد پاره شد جدا دستى كه در ركاب برادر لوا كشيد
اكبر شهيد گشت چو در دشت نينوا ليلاى بينوا چونى از دل نوا كشيد
عيش عروس گشت عزا و به خاك و خون گيسو به مرگ قاسم پا در حنا كشيد
آمد به حلق اصغر مظلوم شيرخوار تير از كمان كينه كه دست قضا كشيد
آه از دمى كه شاه شهيدان به قتلگاه آهى ز بيكسى و غم اقربا كشيد
افتاد نور چشم نبى چون به روى خاك در چشم خود زمينش چون توتيا كشيد
مى‌خواست شاه تشنه لب آبى، زدند سنگ بر چشمه‌اى كز آن خضر آب بقا كشيد