صاحبكار از چهره‌هاى مطرح و پرآوازه انجمن‌هاى ادبى خراسان به شمار مى‌رفتن و از ميان قالب‌هاى شعر سنّتى به غزل علاقه وافرى داشت و برخى از غزل‌هاى او در شمار بهترين غزليات فارسى در زمانه ما به شمار مى‌رود. سبك بيانى او شيوه اصفهانى (هندى) بود و در اين سبك از سرآمدان روزگار خود به حساب مى‌آمد. مردى بود فاضل، متدين، متعهد و پرهيزگار و با طبع روان، حافظه قوى و مطالعات وسيعى كه در زمينه ادب پارسى داشت از منزلت خاصى در جمع سخنوران معاصر برخوردار بود.
پژوهش محقّقانه او پيرامون شرح احوال و آثار حزين لاهيجى (١١٠٣- ١١٨٠) و دقّتى كه در مقابله و تصحيح ديوان اشعار اين شاعر پرآوازه سبك اصفهانى (هندى) سده دوازدهم هجرى به كار برده حاكى از توانايى‌هاى علمى و ادبى اوست. اين اثر به سال ١٣٧٤ همزمان با برگزارى كنگره بزرگداشت حزين لاهيجى توسط دفتر ميراث مكتوب منتشر شد و در اختيار جامعه ادبى كشور قرار گرفت.
تركيب‌بند عاشورايى او را از ميان آثار ماتمى‌اش جهت نقل در اين تذكره برگزيده‌ايم:
١ نمى‌دانم چه شورى بُوَد از عشق تو در سرها كه دلها مى‌زند پر در هوايت چون كبوترها
اگر هر منبر از وصف تو زينت يافت، جا دارد كه از عشق تو پا بر جاى شد محراب و منبرها
بنازم همرهانت را كه افتادند چون از پا طريق عشق را مردانه پيمودند با سرها
نمى‌دانم چه آيينى است دنياى مَحبت را كه خواهرها نمى‌گريند بر مرگ برادرها
نظر كن خوارى خصم و نگر فرّ حسينى را كه اين پيروزى خون است بر شمشير و خنجرها
پدرها شسته دست از جان به اشك ديده طفلان خضاب از خون فرزندان خود كردند مادرها
فداى پرچم سرخ تو اى سردار مظلومان كه مى‌لرزد ز بيمش تا ابد كاخ ستمگرها
اگر خود تشنه لب جان بر لب آب روان دادى جهانى را ز فيض خون پاك خويش جان دادى‌
٢ شهيد عشق را نازم كه گاهِ بذل و ايثارش فلك را پشت لرزيد از نهيب رزم و پيكارش‌
نشد سدّ ره او در طريق عشق و جانبازى نه آه سرد طفلانش، نه اشك چشم بيمارش‌