عنوانش منظومه (حيدربابا يه سلام) بود. اين منظومه تا كنون چندين بار به چاپ رسيده و به چند زبان ترجمه و منتشر شده است.
شور و حال خاصى كه در اشعار شهريار خصوصاً غزليات او موج مى‌زند، او را به عنوان چهره ممتاز شعر معاصر معرّفى كرده است.
كليات اشعار شهريار بارها به چاپ رسيده و در سال ١٣٧١ نيز در چهار مجلّد توسط كنگره بزرگداشت سيد محمدحسين شهريار چاپ و منتشر شد كه بالغ بر پانزده هزار بيت است.
شهريار در انواع قالب‌هاى شعرى آثار فاخر و ممتازى دارد ولى شگردهاى هنرى و توانايى‌هاى ادبى او بيشتر در قالب غزل مجال عرض اندام پيدا كرده است.
مى‌گويند شهريار در آخرين لحظات زندگى اين دو بيت را خطاب به مراد روحانى خود امير مؤمنان على (ع) زمزمه كرد تا جان سپرد:
اى مظهر جمال و جلال خدا، على يا مظهر العجايب و يا مرتضى على‌
از شهريار پيرِ زمين‌گير دست گير اى دستگير مردم بى‌دست و پا على‌
از آثار عاشورايى اوست:
كاروان كربلا
شيعيان! ديگر هواى نينوا دارد حسين روى دل با كاروان كربلا دارد حسين‌
از حريم كعبه جدّش به اشكى شست دست مروه پشت سر نهاد امّا صفا دارد حسين‌
مى‌برد در كربلا هفتاد و دو ذبح عظيم بيش ازين‌ها حرمت كوى منا دارد حسين‌
پيش رو راه ديار نيستى كافيش نيست اشك و آه عالمى هم در قفا دارد حسين‌
بس كه محمل‌ها رود منزل به منزل با شتاب كس نمى‌داند عروسى يا عزا دارد حسين‌
رخت و ديباج حرم چون گل به تاراجش برند تا به جايى كه كفن از بوريا دارد حسين‌
بردن اهل حرم دستور بود و سرّ غيب ورنه اين بى‌حرمتى‌ها كى روا دارد حسين‌
سروران، پروانگان شمع رخسارش ولى چون سحر روشن كه سر از تن جدا دارد حسين‌
سر به قاچ زين نهاده، راه‌پيماى عراق مى‌نُمايد خود كه عهدى با خدا دارد حسين‌