سبك شعرى‌
سبك شعرى «حكيم» در غزل و قصيده سبك عراقى است و به سبك متقدمين طبع‌آزمايى مى‌كرده و با آرايه‌هاى لفظى و معنوى كاملًا آشنا بوده است.
دامنه تأثير آثار عاشورايى‌
با عنايت به مشاغل دولتى متعددِ وى و نيز تنها اثرى كه از او در دست است، نمى‌توان از تأثير قصيده عاشورايى او سخنى به ميان آورد جز اين كه حلقه‌اى از زنجيره طولانى شعر عاشورا در زبان فارسى به شمار مى‌رود.
برگزيده آثار عاشورايى‌
تنها قصيده عاشورايى كه از «حكيم» در دست است، با تشبيهى زيبا آغاز مى‌شود و به مناقب و مراثى و فلسفه شهادت سالار شهيدان خاتمه پيدا مى‌كند. ابيات منتخبى از اين اثر را مرور مى‌كنيم:
در مصائب حضرت خامس آل عبا (ع)
ناله مرغ سحر مى‌دهد از صبح خبر اختر صبح همانا ز افق بر زد سر
عطر ريزست به گل طرف چمن ژاله صبح مشك بيزست هوا از نفس باد سحر
روى گل بشكفد از ناله بلبل به چمن ناله را وقت سحر سخت عجيب است اثر ...
لاله بگشوده دهان از پى حمدِ بارى خيز تا بشنوى آواز هو الحق ز شجر ...
وقت صبح است و صبوحى دهد آن يار شفيق خنك آنان كه كشيدند ازين جام به سر
قطره‌اى داد به من ساقى و، دل مى‌طلبد ز آن مىِ خاص دو جامى و سه جام ديگر
جرعه‌اى ز آن مى صافيم بنوشان ساقى! كه كند مست و ز خود بيخبرم تا محشر ...
عشق، بارى است كه جز مست نيارد بيرون اشتر مست ببايد كشد اين بار نه خر
در ره عشق بسى خار كه در پاى خليد ره نبرديم دريغا به سوى آن دلبر
سهل پنداشتى اين عشق و، ندانى هيهات عاشقى كار كسى نيست كه تن خواهد و سر ...
عشقبازى حقيقى ز حسين بن على بايد آموخت، بياموز تو اى مرغ سحر!
پور فرخنده پيغمبر ما، ختم رسل آن جگر گوشه زهرا و سليل حيدر
پسر فاطمه و سبط رسول ثقلين آن امام بن امام، آن وصى پيغمبر ...
آن كه در مهد به جبريل همى گفت سخن آن شبيرى كه قرين بود هميشه به شبر
منشأ علم ازل، عالم سر اللهى كه ز آينده و هم رفته مراوار است جمر ...
گفت پيغمبر مرسل كه: حسين است زمن سنى و شيعه ازين قول بود مستحضر ...
آن كه گر او نشدى كشته به راه اسلام كس نمى‌داد ز اسلام و از اين شرع خبر ...
آن كه در كرب و بلا، شاكر و صابر به بلا از سر شوق فدا كرد عزيزان و پسر ...
خشك لب گردد و، از آب نجويد قطره گرچه در قدرت او كرد خدا ابر و مطر
در فرات آيد و، لعلى نكندتر از وى آب نوشد ز سر نيزه و نوك خنجر
آن خليل بن خليلى كه به روز ميعاد جاى يك فديه، فدا كرد ذبيحان يك سر
خوش فدا كرد به صد شوق و رضا و رغبت پسرى، شير ژيانى چو علىّ اكبر ...
ابلهى گفت كه: در دهر نكرده عاقل يك تنه جنگ به يك دشت سپاه و لشكر
گويش: اى بيخبر از سر شهادت به يقين اى گرفتار شقاوت، همه افعال توشر
هر كه جز كشته شدن قصد ندارد به جهان قاتل اريك بود ارصد، نكند هيچ حذر
آن كه تن عرضه شمشير كند از سر شوق زخم شمشير جفا هر چه فزون‌تر، خوشتر
اين بدن جامه جان است و، خود اين جامه تنگ نتوان كرد برون تا نشود چاك به بر
اين يكى نكته ز اسرار شهادت بشنو كه دو صد نكته درين كار بُد از عالم زر
فديه‌اى خواست خداوند جهان ز ابراهيم برد در كوى منا فديه چو پور آذر
گشت تقدير كه اين امر به تعويق افتد باز بيند رخ زيباى پسر را، هاجر
ليك امرى كه شود صادر از آن مصدر كل لاعلاج است كه مجرى شود آن امر و قدَر
ماند اين فديه يكى وام به اولاد خليل اين پسر بود و ادا كرد به جان دين پدر
سر اين حادثه خواهى زحكيمان مى‌جوى كه خود اين مسأله گويند تو را روشن‌تر
جهل يك سو نه، و از راه غرض بيرون شو ديده بگشاى و، به صحراى قيامت بنگر
تا ببينى تو در آن وادى پرخوف و محن بر سر مسند اجلال، شفيع محشر
هر شهيدى به صف حشر: شهى صاحب گاه بر سر از تاج شفاعت، زجلالت افسر
يك طرف: صف رسولان، طرفى: صف فلك از پى خدمت او بسته همه تنگ كمر
انبيا، مات ازين عزت و اجلال به حشر شاد كه اين وعده پسر برد به سر
خودنگويى كه: حسين از پى اين جاه و جلال به تن خويش خريد اين همه اضرار و خطر
بلبل باغ ابد بود و به زندان قفس شادمان گشت چو بشكست قفس را بر و در ...