هاتف غيب به گوش دلم اين نكته بگفت: خيزاى غافل و ديگر منشين با غم جفت‌
بايد امروز همه گفت گل و گل بشنفت‌
(گل پيوند نبوّت به ولايت بشكفت) (باغ دين لطف و صفاى دگرى پيدا كرد)
منشين اى دل نوميد! پريشان و ملول زانكه آن آيت رحمت به جهان كرد نزول‌
شادمانند ازين امر همه آل رسول‌
(مصطفى گشت سرافراز كه زهراى بتول) (چون حسين از على اكنون پسرى پيدا كرد)
آنكه ويران شد ازو خانه بيداد، آمد آن كزو كشور توحيد شد آباد، آمد
رهبر راهروان از پى ارشاد آمد
(نيوا همچو نى از شوق به فرياد آمد) (كه حسين آمد و ره، راهبرى پيدا كرد)
آنكه بر كشور تقوى‌ و شهامت شه بود آنكه خود پيرو حق، رهبر هر گمره بود
آنكه نور بصر حيدر و، ثار اللَّه بود
(بر سر كوى وفا خيمه زد و آگه بود) (كه چرا پر خطر اين سان گذرى پيدا كرد)
آنكه با دوست بود دوست به جان خصم عدوست هست فرمانبر حق، رسم و رهش جمله نكوست‌
هستى خويش فدا كرد همه در ره دوست‌
(رسم آزادگى و شيوه جانبازى ازوست) (بيشه عشق عجب شير نرى پيدا كرد)
جز نبى گر نشناسييش نظيرى، شايد كه محال است چنو مادر گيتى زايد
پرده آن ماه چو مى‌خواست ز رخ بگشايد
(شوق لرزيد كه سر باخته‌اى مى‌آيد) عشق خنديد كه ره رهسپرى پيدا كرد)