ستايشگرى آل اللّه و آفرينش آثار آيينى آشنا شد و به تدريج با تجربه‌هايى كه در اين دو مقوله كسب كرد، توانست در انجمن‌هاى ادبى و محافل آيينى حضور موفقى داشته باشد تا جايى كه امروز از چهره‌هاى ممتاز و برتر جامعه مدّاحان و از شعراى مطرح و نام‌آشناى آيينى به شمار مى‌رود.
او اهل مطالعه است و به «حسن انتخاب» و «دقت نظر» مشهور است. آثار قلمى او عبارتند از:
١. تصحيح و مقابله منظومه حماسى عاشورايى «چهار خيابان باغ فردوس» سروده الهامى كرمانشاهى از شعراى تواناى دوره قاجاريّه. ٢) مجموعه «چراغ صاعقه» حاوى اشعار برگزيده عاشورايى شاعران. ٣) مجموعه شعرى «يك عمر» حاوى غزلهاى برگزيده صائب تبريزى در زمينه‌هاى اخلاقى، عرفانى و مذهبى، و نيز استقبال‌هاى او از برخى از غزليات لسان الغيب حافظ شيرازى. ٤) مجموعه شعر (دل سنگ آب شد) حاوى اشعار آيينى وى. ٥) مجموعه شعرى (يك دم) كه سوگسروده‌ها و نوحه‌هاى او را در بر دارد و آماده چاپ مى‌باشد.
على انسانى طبعاً به سبك اصفهانى (هندى) متمايل است و شيوه بيانى او غالباً آميزه‌اى از دو سبك اصفهانى و عراقى است. ازوست:
رانده خوانده‌
اگر بر آستان خوانى مرا، خاك درت گردم وگر از در برانى، خاك پاى لشكرت گردم‌
به دامانت غبارآسا نشستم، برنمى‌خيزم وگر بفشانى‌ام، خيزم ولى گرد سرت گردم‌
على- شير خدا، باب تو- شير خود به قاتل داد تويى دلبند او مپسند بى فيض از درت گردم‌
دل و جانم ز تاب شرم همچون شمع مى‌سوزد بده پروانه، تا پروانه سان خاكسترت گردم‌
به دربارت اگر بارى دهى بارم، زهى عزّت وليكن با چه رويى رو به رو با خواهرت گردم؟
ببين از كرده خود سر به پيشم، سربلندم كن مرا رخصت بده تا پيشْ مرگِ اكبرت گردم‌
اگر باشد به دستم اختيارى، بعدِ سر دادن سرم گيرم به دست و، باز بر گرد سرت گردم‌
وضو گيرم ز آب كوثر و نامش به لب آرم كه شايد رستگار از فيض نام مادرت گردم‌
اگر بر جانفشانى نيستم قابل، اجازت بخش به خيمه مهدْ جنبانِ علىِ اصغرت گردم «١»
سجود عشق‌
بيا از خاك بردار و به دامانت سرم بگذار به پيش چشم دشمن، پاى بر چشم ترم بگذار
اگر چشمم پر از خونست و جايى بهر پايت نيست بيا چشم انتظارم، پا به چشم ديگرم بگذار
مرا در كودكى مادر بلاگرد تو گردانيد به پاداش خلوصش منّتى بر مادرم بگذار
به شكر اينكه گشتم كشته‌ات، بر سجده افتادم بيا و مُهر مِهرت بر نماز آخرم بگذار
سجود عشق، طولانى‌ست من سر بر نمى‌دارم اگر خواهى سرافرازم، بيا پا بر سرم بگذار
علَم افتاده سويى، مشك سويى، دستها سويى ز هم پاشيده شد، شيرازه‌اى بر دفترم بگذار
به دوش خود، عَلم آسا نهادم بار عشقت را پس از من همچو بار غم به دوش خواهرم بگذار
بيا پروانه پروانه را اى شمع امضا كن سرافرازم كن و، پا بر سر خاكسترم بگذار «١»
دشت شراره‌
بيش از ستاره زخم و، فلك در نظاره بود دامان آسمان ز غمش پرستاره بود
لازم نبود آتش سوزان به خيمه‌ها دشتى ز سوز سينه زينب شراره بود
مى‌خواست تا ببوسد و برگيردش ز خاك قرآن او ورقْ ورق و پاره پاره بود
يك خيمه نيم سوخته، شد جاى صد اسير چيزى كه ره نداشت در آن خيمه، چاره بود
١٥. باباجانى، على‌
متولد ١٣٥٢، زادگاهش اراك، و تحصيلاتش در سطح ديپلم است. يك مجموعه شعر با عنوان: «يك آسمان فرشته» و يك سفرنامه را با نام «آنجا كه دلم جا ماند» در دست چاپ دارد.
چند سالى است كه در زمينه «شعر كودك» قلم مى‌زند و سروده‌هاى عاشورايى او ساده و صميمى است. ازوست:
تير سه شعله!
نگاه نازنينش خواب مى‌خواست عطش، آن غنچه را بيتاب مى‌خواست‌
چرا تير سه شعله؟ آى آتش! علىِّ اصغر من آب مى‌خواست!
نذر حضرت زينب (س)
تو شيونِ ناى نينوايى، زينب! با صحبت سَرخم آشنايى زينب!
بعد از من و اين حماسه خونين رنگ گلبانگ بلند كربلايى زينب!
***
زينب، خبر خون خدا را مى‌برد يك آينه از دشت بلا را مى‌برد
در سينه، غم برادر و در دستش خاكستر سرخ خيمه‌ها را مى‌برد
***
شدم ابرى و پيش شب نشستم و تشنه در كوير تب نشستم‌
دلم شد كربلاى اشك و آتش كنار غربت زينب نشستم‌
ماه سبز
آبرو دادى زمين را، دستِ آب آورترين! آسمان را شستى از شب، ماه جارى در زمين!
پر كشيد آن دست و، لبريز از گل خورشيد شد تا بچيند سايه‌ها را، سايه‌هاى در كمين‌
قصّه دنباله‌دار مشك تو اى ماه سبز! ريشهْ ريشه مى‌شود جارى به نامت در زمين‌
آن تبسّم‌هاى مسمومى كه در تو زخم كاشت نيزه نيزه مى‌شود خونْ گريه در فصل يقين‌
باورم كن! دستهاى تشنه‌ام پر مى‌كشند سوى دستان شما از اين قفس، از آستين‌
١٦. براتى‌پور، عباسعلى‌
براتى‌پور در سال ١٣٢٢ در تهران به دنيا آمد و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به پايان برد و به اخذ ديپلم رياضى نايل شد. وى در سال ١٣٤١ به استخدام نيروى هوايى درآمد و پس از طىّ دوره‌هاى تخصصى در داخل و خارج از كشور در سالهاى اخير با درجه سرهنگى به افتخار بازنشستگى نايل آمد. «١»
وى از اواخر تحصيلات دوره متوسطه به شعر و شاعرى روى آورد و به مطالعه دواوين شعرا پرداخت و به خاطر ارادت ديرپايى كه به ذوات مقدس حضرات معصومين (ع) داشت‌