كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٥

بر بقعه بقيع، همانا گذشته‌اى بوى نسيم نفحه خُلقِ حسن بيار
از خاك كربلا كه بلا بر بلاست آن تسكين درد و داغ دل پر حزن بيار
از خون حلق تشنه اولاد مصطفى بوى گلاب و رنگ عقيق يمن بيار
از عارض و قد و رخ گلگونه حسين رنگ عبير و لاله و سرو و سمن بيار
از طلعت شكفته چون نوبهار او نسرين و ارغوان وگل نسترن بيار
از نزهت شمامه و عطر عمامه‌اش بوى بنفشه و سمن و ياسمن بيار
ما منّت رياض و رياحين نمى‌كشيم گردى ز خاك روضه او بى منن بيار
از رشگِ آن كه دُرّ عدن در عدن بماند اى ديده از سرشگ، تو دُرِّ عدن بيار
لب تشنگان كرب و بلا را جگر بسوخت سقّاى ميغ! آب فرات از عَطَن «١» بيار!
دُردى كشان بزم شهادت فتاده‌اند ساقىِ قدس! باده صافى زدن بيار
تلخى كشيدگان مىِ جام عشق را آب زلال و شهد و شراب و لبن بيار
آن سر كه بر سران جهان سر به سرسر است باز آن سرِ بريده به سوى بدن بيار
آوارگان وادى ايمن نه ايمن انداى پيك خوش خبر! خبرى از وطن بيار
اى چشم چشمه‌خيز! تو از اشك لاله گون توفان ز ناوك مژه موج زن بيار
عالم چو شب سياه شد از جور شاميان اى صبح عدل! مشعل زرّين لگن بيار
دجّاليان به فتنه و غوغا بر آمدند مهدِ جلال مهدىِ دشمن فكن بيار
حق را به دست ظلم به باطل نهفته‌اند رمزى ز سرّ كاشف سرّ و علن بيار
ديوان طمع به ملك سليمان همى كنند هان اى شهاب! صاعقه تيغ زن بيار
اى ديده! مردمى كن و خونى سرشك را اين دم كه دم دم است دگر دم مزن بيار
(ابن حسام) خسته دل! از رهگذار چشم اشكِ چو نار دانه به هر دم زدن بيار «٢»
و فى مناقب اميرالمؤمنين حسين (سلام‌اللَّه عليه)
دلم شكسته و مجروح و مبتلاى حسين طواف كرد شبى گِرد كربلاى حسين‌
شكفته نرگس و نسرين و سنبل‌تر ديد زچشم و جبهه و جعد گره‌گشاى حسين‌