از خوان لطف خويش، مرا يك نواله بخش و آن را به رزق باقى عمرم، حساب كن‌
وقت دعا طمع نكنم كاى فلك مرا سير از نعيم خلد بنعم الثواب كن‌
مهر على و آل على خواهم از خد ايا رب! همين دعاى مرا مستجاب كن «١»
***
آمد عشور «٢» و، در همه ماتم گرفته است آه اين چه ماتم است كه عالم گرفته است؟
ماه محرم آمد و، بيگانه را چه غم؟ كاين برق غم به سينه محرم گرفته است‌
ز آن مانده است تشنه گرخاك كربلا كز خون اهل بيت نبى، نم گرفته است‌
ز آن غم كه گشت آب فرات از حسين دور توفان غصه در دل زمزم گرفته است‌
بست از حسين آب و، به سگ مى‌دهد اين سگ ببين كه صورت آدم گرفته است!
سوز دل كباب حسين‌اش چه غم بود مستى كه خود شراب دمادم گرفته است!
بر نيزه نيست سرخى خون از سرحسين كآتش به جان نيزه و پرچم گرفته است‌
ناوك زدند بر دل طفلى كه از عطش پيكان آبدار به مرهم گرفته است‌
كس را مجال نطق درين داورى كجاست؟ روح القدس درين سخنش دم گرفته است‌
ز آن هر محرم است جهان تا جهان سياه كآن آفتاب ماه محرم، گرفته است‌
تنها نه در ميانه ما شور اين عزاست كاين شور در زمين و زمان هم گرفته است‌
زين دود سينه‌ها كه بر آمد عجب مدار گر تيرگى در آينه جم گرفته است‌
پيداست حال گريه شبهاى تا به روز در سبزه زار چرخ كه شبنم گرفته است‌
سيمرغ وار گم شد ازين غصه خرمى كز قاف تا به قاف جهان، غم گرفته است‌
چرخ فلك كه خاك ره او نمى‌برد خود را چنين بلند و معظم گرفته است‌
از بار منت كرم خاندان اوست پشت فلك كه همچو كمان، خم گرفته است‌
زال سپهر، خون جگر گوشه‌اش بريخت شيرى كه صد هزار چو رستم گرفته است‌
پيوسته گرچه كار اجل صيد كردن‌ست صيدى چنين به دام فنا كم گرفته است‌