شطّ شقايق‌
گيسوى خورشيد مى‌لغزيد روى خيمه‌ها خون و آتش مى‌تراويد از سبوى خيمه‌ها
آبِ پاى تپّه‌ها مى‌شست زخم دشت را از شرار تشنگى پر بود جوى خيمه‌ها
آسمان، آرام در شطّ شقايق مى‌نشست ارغوان مى‌ريخت در جام وضوى خيمه‌ها
شهريار عشق در گرم بيابان خفته بود اسب با زين تهى مى‌رفت سوى خيمه‌ها
گرد را سر تا به پا آغوش استقبال كرد آفتابى شعله پوش از رو به روى خيمه‌ها
شيهه‌اى خونين شنيد و از حرم بيرون دويد شوق را عرشىْ غزالِ آيهْ بوى خيمه‌ها
اسب رنگين يال و تنها بود، تنهاتر ز كوه خاك شد با گام رجعت آرزوى خيمه‌ها
ساربانان در جرس زنگ اسارت داشتند بال مى‌زد بغض غيرت در گلوى خيمه‌ها
كاروان، آلاله‌ها را برد و شب مهتاب ديد نخل سبز بى‌سرى در جستجوى خيمه‌ها «١»
برگريز عشق‌
سرخِ غروب بود و حريق خيام بود آغاز زنگ قافله در راه شام بود
سرخِ غروب بود و شهيدان و هُرم خاك روز نبرد نور و سياهى تمام بود
سرخ غروب بود و سكوت سوارها اسب امير آينه‌ها بى لگام بود
سرخ غروب بود و، عطش آه مى‌كشيد در ديده، خوابِ آب هم آنجا حرام بود
سرخ غروب بود و، چو آغوش آسمان ماه و ستاره بر سرِ نى در خرام بود
سرخ غروب بود و، زمان گنگ مى‌گذشت در برگريز عشق نه جاى كلام بود
سرخِ غروب بود و، زمين مانده بود مات تا در ميانه، لاله زهرا كدام بود؟ «٢»
عاشق‌ترين سوار
مى‌رفت باره شب و، بار گناه داشت مى‌آمد آفتاب و، غمى در نگاه داشت‌
پيراهن سپيده، سياهى گرفته بود خورشيد، داغ شرم ز پير پگاه داشت‌
تا دوردست، نيزه پسِ نيزه مى‌دميد آغوش دشت، حسرت سبز گياه داشت‌