خاموش شد چو شمع شب افروز اهل بيت دنيا گرفت آه غم اندوز اهل بيت‌
گرديد همچو شام سيه روز اهل بيت‌
(كاش آن زمان ز آه جگر سوز اهل بيت) (يك شعله برق خرمن گردون دون شدى)
نشنيده گوش چرخ چنين تلخْ داستان ناديده چشم دهر چو اين ظلم در جهان‌
پشت زمانه خم شده زين محنت گران‌
(كاش آن زمان كه اين حركت كرد آسمان) (سيماب وار گوى زمين بى سكون شدى)
دردا كه از جفاى فلك آن وجود پاك افتاد همچو گوهرِ تابنده در مغاك‌
با آن دل شكسته و با جسم چاك چاك‌
(كاش آن زمان كه پيكر او شد درون خاك) (جان جهانيان همه از تن برون شدى)
بگذشت چون بخاطر او وعده الست در كشتى شهادت، چون نوح برنشست‌
در موج خيز حادثه خوش داد جان ز دست‌
(كاش آن زمان كه كشتى آل نبى شكست) (عالم تمام غرقه درياى خون شدى)
پيدا شود چو روز قيامت فروز حشر با آفتاب شعله‌ور و تاب سوز حشر
گيرند مزد خويشتن اعداى او زحشر
(اين انتقام گر نفتادى به روز حشر) (با اين عمل معامله دهر چون شدى)
ميزان عدل و داد چو در محشر آورند آنگاه خيل قوم ستم گستر آورند
پس داورى ز كرده سوى داور آورند
(آل على چو دست تظلّم برآورند) (اركان عرش را به تلاطم درآورند)
٤ در كارگاه هستى، تا نقش ما زدند آزادگان به كوى محبت لوا زدند
از عالم وجود قدم در فنا زدند
(بر خوان غم چو عالميان را صلا زدند) (اوّل صلا به سلسله انبيا زدند)
بار بلاى عشق هر آنكس به جان خريد از جام مهر دوست مى عاشقى چشيد
در كار عشق پا و سر و تن به خون كشيد
(نوبت به اوليا كه رسيد آسمان طپيد) (ز آن ضربتى كه بر سر شير خدا زدند)
دوران چو داشت در سر فكر ستيزها مشتى دغل نشاند به جاى عزيزها
تا عاقبت به دست همان بى تميزها
(پس آتشى ز اخگر الماس ريزها) (افروختند و در حسن مجتبى‌ زدند)
مى‌خواست چرخ فتنه گر، اين گنبد كبود رنگين به خون ديده كند عالم وجود
دردى به دردهاى دل مصطفى فزود
(وانگه سرادقى كه ملك محرمش نبود) (كندند از مدينه و در كربلا زدند)
از موج حادثات به صحراى بيكران دريا به جنبش آمد و شد سيل خون روان‌
باران مرگ كرد گلستان دين خزان‌
(وز تيشه ستيزه در آن دشت، كوفيان) (بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند)
از تيغ و تيرِ لشگر دون‌پرور يزيد آل على شدند چو در كربلا شهيد
بس نونهال تازه كه در خاك و خون طپيد
(پس، ضربتى كز آن جگر مصطفى دريد) (بر حلق تشنه خلف مرتضى زدند)