پى شفاى من آن ماه من توسل جست به سيد الشهدا آن شفيع روز حساب‌
چه گفت؟ گفت: خدايا به حق اين مظلوم كه دوستدار مرا وارهان ازين غرقاب‌
حسين آنكه عنايات بى حدود و حصرش به كارخانه آمرزش آمده دولاب‌
شهى كه ماند در آن دشت فرد تا گفتند گه سوار شدن زينب‌اش گرفت ركاب‌
سواره يك تنه زد خود به لشكرى انبوه كه ديد ساز شفاعت به نغمه زين مضراب‌
ز كشته پشته همى كرد اندر آ
كاروان شعر عاشورا ٤٣٠ ٣٧. محيط قمى ..... ص : ٤٢٩
ن صحرا ز زخم تشنگى‌اش تا نماند طاقت و تاب‌
فرود آمد و با شوق كرد اجابت زود هر آن چه در حق او كرده بود حق ايجاب‌
عيان چو ديد كه اين عالم ست تنگ بر او از آن به سوى شهادت به شوق كرد شتاب‌
بسوختند همه خيمه‌ها، و دخت و زنان به حال زار بماندند بى حفاظ و نقاب‌
چه قُبّه‌ها كه شد افراشته به آمرزش اگر چه سوخته شد خيمه و گسسته طناب‌
چو فارغ آمد زين كار رفت خانه و نيز بدان امام توسل بجست با آداب‌
نرفت جز دو سه روزى كه چشم من شد به عجب مكن كه نه اينجاست جاى استعجاب‌
از آن كه قدرت حق است و هر چه در امكان رهين قدرت و نبود ز قدرت اين اعجاب «١»
***
چو ديدگان من نگرفتند اعتبار در خونِ‌شان كشيده از آن دست روزگار
چشم از براى عبرت و كسب سعادت است اين دو گرت نباشد از ديده خون ببار
چشم آفرين مگر كند و اولياى او دفع گزند دشمن ازين خسته نزار
من خسته و نزارم ليكن به گرد خويش بينم به چشم غيب يكى آهنين حصار
آن آهنين حصار چه گريه است بر حسين آن گوهرى كه گشت به دوش نبى سوار
چونين سوار با شرف و عز و سرورى آخر پياده ماند در آن دشت كارزار
تنها و فرد ماند به غير از خدا نديد هرچ او نگاه سوى يمين كرد يا يسار
چون روى دوست ديدعيان بى درنگ و خوف مشغول شد به رزم و فرو شد به گيرو دار
با قدرتى كه داشت همه عجز بود و بس يعنى كه: عجز نيكو در عين اقتدار
گويند: جفت غم شد و فرد از تبار و قوم دل گويد: اين سخن را باور همى مدار