اختران، خونين جگر، از دانه‌هاى سبحه‌اش مهر را، آتش به جان از رشك مهر كربلاست‌
تا شد از لب تشنگان كربلا منع فرات گر زغم آب سيه چشم فرات آرد به جاست‌
ز آن مصيبت، بس كه زد بر چهره ناخن از حباب آب را، بر رو خراش موج اگر باشد رواست‌
آبرويى، آب را گر بود از خجلت نماند هم ز گردابش به خود پيچيدن از اين ماجراست‌
در عزايش، نه فلك در چرخ نخل ماتمى است ابر هم، يك چشم گريان زين غم وحشت فزاست‌
زين الم هر صبح سازد چاك، جيب خويش را زين مصيبت هر سر شب، شام هم گيسو گشاست‌
نيست تنها از سيه پوشان اين ماتم، سپهر كعبه را هم تا قيامت جامه نيلى زين عزاست‌
هر سحر، بر عارض گلها نه جوش شبنم است لاله و گل نيز گريان بهر شاه كربلاست‌
گرچه سال اين مصيبت از هزار افزون بود چون محرم شد، زنو گويا كه اين ماتم به پاست‌
آن كه مى را سركه سازد از شرافت حايرش زايران را هم اگر پاك از گنه سازد، به جاست‌
در ره دين، آن كه هفتاد و دو تن قربان كند گر به او بخشند هفتاد و دو ملت را، سزاست‌
يا امام المتقين! (تأثير) كار افتاده را دستگيرى كن، كه از دست تو چشمش برعطاست «١»
هفده بند تأثير تبريزى‌
اى دل! فكار باش كه ايام ماتم است اى جان! سياه پوش كه ماه محرم است‌
اى ديده! خون ببار دمادم، كه اهل ديد دانند آن دمى كه غنيمت، همين دم است‌
زهرى زنو بريخت به كام جهانيان جام هَلاهِلى «٢» كه هلال محرم است‌
باز اين عزاى كيست كه دوران ز سرگرفت عالم چو موى ماتميان تار و درهم است‌
دورى زغم رسيد كه لبريز شد زخون گر كاسه گدايى، اگر ساغر جم است‌
اين حشر درد و داغ كه هر سال نو شود گر بيش خوانمش زقيامت، همان كم است‌
رنگى زگريه، دست مصيبت به آب ريخت كز غم، جهان چو آينه يك چشم پر نَم است‌
بر آب داد شهرت توفان نوح را طغيان اين سرشك كه در چم عالم است‌
اشكى كزين غم است به چشم جهانيان در چشم لاله و گل اين باغ، شبنم است‌
كم نيست بهر اهل ستم، روز رستخيز اين چوب انتقام كه از گريه در نم است‌