تمام غربتم اين‌ست كز تو بيخبرم هواى ابرى چشمم به ياد باران‌ست‌
اسير دشمنم اينجا و سرسپرده دوست خليل عشقم و آتش مرا گلستان‌ست‌
به جرم عشق تو در چنگ دشمنم امروز به دست اهرمنان خاتم سليمان‌ست‌
فراز بامَم و، از دورْدست مى‌شنوَم دراى قافله‌ات را كه در بيابان‌ست «١»
٣٨. رسولى، امير
متولّد ١٣٥٩ و ساكن زنجان است. از ٨ سالگى سرودن اشعار مذهبى را آغاز كرده و نشو و نماى او در خانواده‌اى متدين و شيفته اهل بيت (ع) بوده است و تحصيلاتش در رشته عمران مى‌باشد. حضور عناصر «عاطفه» و «خيال» در شعر او حاكى از نگاه تازه‌اى است كه به محيط اطراف خود دارد.
در رثاى علمدار كربلا (ع)
لبش به آب نخورد و، وقار آب شكست ز اوج همت او، پشت آفتاب شكست‌
فداى اشكِ به رخ حجله بسته مردى كه قطرهْ قطره آن قيمت گلاب شكست‌
نگاه ملتمس آب بر دو دستش بود ولى بلور تمنّاش چون حباب شكست‌
به قاب باور او، نقش آب و اصغر بود چه جاى شكوه اگر تير خورد و قاب شكست؟
ز التهاب بپرسيد: اين چه سرّى داشت كه تير خورد به مشك و دل رباب شكست؟
به نازم آنكه به جان غيرت على را داشت سرش هم از سر غيرت چو بوتراب شكست‌
خورشيد در قنوت‌
تكبير گل هنوز به ياد نماز توست خورشيد در قنوت به شوق نياز توست‌
نازم به ركعتى كه تو خواندى به ن
كاروان شعر عاشورا ٥٩٤ ٤٣. سازگار، غلامرضا(ميثم) ..... ص : ٥٩٣
وك نى گه در تنور و، گاه به نى سوز و ساز توست‌
معشوق، خود كه بر همگان ناز مى‌فروخت اينك نظاره كن كه خريدار ناز توست‌
چشمم سروده تك غزلى با رديف اشك در راه عشق منتظر پيشوا ز توست‌
هر شب نماز آينه با نيّت قضاست زين رو كه زير خاك رخ دلنواز توست‌
٣٩. رسولى، حسين‌
در سال ١٣٦١ در شهر زنجان به دنيا آمد و در خانواده‌اى مذهبى و شيفته آل اللّه پرورش يافت و تحصيلات خود را تا پايان دوره متوسطه در زادگاهش ادامه داد. به خاطر گرايشى كه به مقوله‌هاى مذهبى دارد غالب سروده‌هايش صبغه آيينى گرفته است. از اوست:
اگر چو خاطره از شهر قصه‌ها باشى به كوچه‌هاى تخيّل رفيق ما باشى‌
اگر ز بند حصار گلو برون آيى روا بود كه چو فرياد من رها باشى‌
و يا چو اشك فرو ريزى از دو چشمه چشم كه در زمانه چو فرياد بى صدا باشى‌
تو هم به داغ غم ما رسيده‌اى، شايد كه از قبيله عشاق كربلا باشى‌
حسين من! كه تو از لاله‌ها لطيف‌ترى روا نبود كفن پوش بوريا باشى‌
چرا به خواب در آغوش نيزه‌ها رفتى؟ تويى كه حسرت آغوش لاله‌ها باشى‌
٤٠. رياضى يزدى، سيد محمدعلى (رياضى)
سيد محمد على رياضى در سال ١٢٩٠ در شهر يزد به دنيا آمد و در سال ١٣٦٢ به ديار باقى شتافت؛ وى پس از پايان تحصيلات ابتدايى به آموختن علوم دينى پرداخت، سپس دوره متوسطه را در اصفهان و تهران به پايان برد و پس از اخذ مدرك ليسانس در رشته علوم تربيتى از دانشسراى عالى تهران، در رشته معقول و منقول به تحصيل پرداخت و به دريافت ليسانس در اين رشته توفيق يافت، و در دانشگاه تهران با پايه دبيرى مشغول به كار شد. وى در آغاز كار، «قضايى» تخلّص مى‌كرد ولى بعدها آن را به «رياضى» تغيير داد.
رياضى از پيشكسوتان شعر آيينى در روزگار ما بود و اشعار مذهبى او به محافل دينى رونق به سزايى مى‌داد. سروده‌هاى آيينى او به خاطر روانى و غناى محتوايى در شمار بهترين آثار در زمانه ما به شمار مى‌رود و شيوه شعرى او براى بسيارى از شعراى آيينى راهگشا بوده است.