اين گوهر ثمين كه به خاك است و خون، دفين مانند اسم اعظم مخزون، حسين توست‌
اين هادى عقول، كه در وادى غمش عقل جهانيان شده مجنون، حسين توست‌
اين كشتى نجات، كه توفان ماتمش اوضاع دهر كرده دگرگون، حسين توست‌
آن گاه رو به خلوت امُّ المُصاب كرد وز سوز دل به مادر دلخون خطاب كرد
٩ اى بانوى حجاز! مرا بينوا ببين چون نى، نواكنان ز غم نينوا ببين‌
اى كعبه حيا به مناى وفا، بيا قربانيان خويش به كوه صفا ببين‌
نورستگان خويش، سراسر بريده سر وز خونِ نو خطان به سراپا حنا ببين‌
در خاك و خون تپان مهِ رخسار شه نگر رنگ جفا بر آينه حق نما ببين‌
بر نخل طور سرِّ انا اللَّه را نگر وز روى نى، تجلّى ربُّ العُلى ببين‌
اى خفته نهفته اندر حجاب قدس برخيز و بى حجابى ما برملا ببين‌
زنجير جور و سلسله عدل را قرين! توحيد را به حلقه شرك، آشنا ببين!
پرگار كفر، نقطه اسلام را محيط دين را، مدار دايره اشقيا ببين‌
اى مادر! از يزيد و، از ابن زياد داد از آن، كه اين اساس ستم را نهاد داد!
١٠
كاش آن زمان سراى طبيعت نگون شدى وز هم گسسته رابطه كاف و نون شدى‌
كاش آن زمان كه كشتى ايمان به خون نشست فُلك و فلك ز موج غمش غرق خون شدى‌
كاش آن زمان كه رايت دين بر زمين فتاد زرين لواى چرخ برين، واژه‌گون شدى‌
كاش آن زمان كه عين عيان شد به خون تپان سيلاب خون روان ز عيون عيون «١» شدى‌
كاش آن زمان كه گشت روان كاروان غم ملك وجود را به عدم رهنمون شدى كاش آن زمان ز سلسله خيل بيكسان‌
يك حلقه، بندِ گردن گردونِ دون شدى كاش آن زمان كه زد مهِ يثرب به شام، سر
چون شام، صبح روى جهان تيره گون شدى‌