نشان مى‌دهد. دو ترجيع بند او نيز در مناقب اميرمؤمنان و امام رضا خواندنى است. «١» مرور اين گونه آثار بلند و پرمحتوا براى شعرايى كه مى‌خواهند در زمينه شعر آيينى خصوصاً شعر عاشورايى آثار تازه و بديعى را ارايه كنند، راهگشاست، همان گونه كه آثار امثال جوياى تبريزى در تغيير نگرش و غناى فكرى شاعران همعصر آنان سهم به سزايى داشته است و با اينكه حدود سه قرن از عمر اين گونه آثار مى‌گذرد، هنوز طراوت و گيرايى خود را حفظ كرده‌اند.
برگزيده آثار عاشورايى‌
شايد دربادى امر، اطلاق شعر عاشورايى به اشعار مناقبى كه در ستايش حسين بن على عليه‌السلام سروده شده، منطقى به نظر نرسد ولى بايد در نظر داشت كه اغلب اين آثار منظوم خصوصاً از شعراى نازك خيالى همچون جوياى تبريزى داراى مفاهيم بلند ارزشى است كه در تبيين ابعاد وجودى سالار شهيدان افق‌هاى تازه‌اى از معرفت را فراروى آدمى مى‌گسترد و روح تشنه پويندگان اين راه را از زلال ولايت سيراب مى‌كند. ابتدا ابياتى از دو قصيده مناقبى جويا را در ستايش حسين بن على عليه‌السلام نقل مى‌كنيم و در پايان به عنوان حسن ختام اين مقال از قطعه شعر كوتاه او در توصيف كربلا بهره خواهيم گرفت:
اگر چه نظم تو (جويا)! تمام چون گهرست وليك فرق زگوهر بسى است با گوهر
غزل سرودى، زين پس به منقبت پرداز زبحر طبع برون آر بى بها گوهر
شه سرير امامت، حسين، ابن على كه هست در نظرش كمتر از گيا، گوهر
دُرِّ يتيم محيط نبوّتى شاها! رسانده است به دريا، نسب تو را گوهر
مركب است وجود تو از نبىّ و على زهى اصالت ذاتى و، مرحبا گوهر!
به بحر گرفتد از خصم زرد روى تو عكس شود به دريا همرنگ كهربا، گوهر
سرشك ماتميانت نشد، ازين جهت است كه اعتبار ندارد به چشم ما، گوهر
به خاك راه تو، تا كرده‌ايم ديده سياه سرشك وار فتاده زچشم ما، گوهر
شوم چو مدح سراينده تو، مى‌گردد دلم محيط و دهانم صدف، ثنا گوهر
مدام آب، گره در گلوى خصم تو باد! شود صدف را در كام، قطره تا گوهر «٢»