ترجمه قسمتى از رجز ابوبكر بن على عليه‌السلام‌
شاه و برادر من است اختر آسمان دين مهتر و بهتر زمان، قبله و قدوه زمين‌
لاله روضه صفا، گلبن باغ اصطفا چشم و چراغ مصطفى، ميرو امام راستين‌
گوهر كان اجتبا، مهر سپهر اهتدى طُرّه نشانِ «طا» و «ها»، چهره‌گشاى «يا» و «سين»
من نه برادر وى ام، خادم و چاكر وى ام پيش دو ديده شما خارجيانِ تيره دين‌
در گذر مخاصمت، صاعقه اجل: كمان بر فلك مقاومت، مشترى زُحل: كمين‌
تحفه جان و دل به كف آمده‌ام به درگهش ديده و رخ بر آستان، تيغ و كفن در آستين «١»
زبان حال حضرت على اكبر (ع)
ساقى كوثر، آب مى‌خواهد مير مجلس، شراب مى‌خواهد!
بچه شير در طريق خطر راه آب از كلاب «٢» مى‌خواهد
كيست آن كو زفرطِ بى نمكى دلِ زهرا، كباب مى‌خواهد
گيسوان سيه سفيد حسين كيست كز خون خضاب مى‌خواهد
مؤمنان در بهشت و، منكر ما سوى دوزخ شتاب مى‌خواهد «٣»
٣. سنايى غزنوى‌
(ف ٥٤٥)
زندگينامه‌
حكيم سنايى غزنوى نامش مجدود، تخلص شعرى‌اش «سنايى» فرزند آدم از شعراى نامدار سده ششم و از عرفاى بلند پايه و استاد مسلم سلوك و عرفان در قلمرو زبان فارسى است.
در اواخر سده پنجم در غزنين به دنيا آمد و به سال ٥٤٥ ه. ق در همان شهر بدرود حيات گفت و آرامگاه او هنوز زيارتگاه ارباب معرفت و بصيرت است.
وى در اوان شاعرى به دربار غزنويان راه يافت و به ستايشگرى سلاطين اين سلسله خصوصاً سلطان مسعود بن ابراهيم غزنوى (٤٩٢- ٥٠٩) و پسرش بهرامشاه (٥١١- ٥٤٨) پرداخت،