گفتا به همرهان كه: درين دشت فتنه خيز از خون من شكفته شود لاله زارها
هر كس كه نيست مرد شهادت، برون برد رخت حيات خويش ازين گير و دارها
بى غيرتان، نموده بر آن شهريار پشت كردند رو به جانب شهر و ديارها
يك يك، شكسته بيعت و برتافته عنان تازان به دشتها و، گريزان به غارها
تن پروران، طريق سلامت گرفته پيش ماندند گرد سرور دين، جان نثارها
شد آتش قتال، فروزان و اندر آن شمشيرها زبانه زنان چون شرارها
قربانيان چو عازم قربان شدن، شدند هر يك براى دادن جان، قرعه‌اى زدند
١١
آمد چو سوى معركه آن شير ذوالجلال شد جلوه گاه نور خدا، عرصه جدال‌
ز آن پيش كز نيام بر آرد زبان تيغ رفت اين حديث بر لب او با زبان حال‌
كاى كوفيان كافر و، اى شاميان شوم! تا كى فشرده‌ايد قدم در ره ضلال؟
داريد بر نبى اگر اى قوم! اعتقاد ماييم در زمانه نبى را عيال و آل‌
آب حلال گشته به ما، از چه رو حرام؟ گرديده خون ما به شما از چه رو حلال؟
باز و گشاد و بست زبان، تيغ بركشيد نشنيد چون جوابى از ايشان درين سؤال‌
از برق تيغ و، حمله آن شير بچه گشت يك سرزمين ماريه از كشته مال مال‌
آخر زتشنه كامى و، سنگينى زره يك باره تنگ گشت بر او، عرصه مجال‌
آورد رو به سوى پدر با دهان خشك و زچشم‌تر فشاند به رخ رشته لئال‌
حال پسر چو شاه شهيدان نظاره كرد با صد هزار انده و رنج و غم و ملال‌
مانند جان كشيد در آغوش محكمش بنهاد بر لبش لب و، در كام خاتمش «١»
١٦
گفت: اى گزيده از همه عالم، خداى‌تان بالاى عرش، برشده صيتِ وفاى‌تان‌
از رحمت خداى جهان گشت بى نصيب سنگين دلى كه كشت به تيغ جفاى تان‌