اول، صلا به سلسله انبيا چو داد هر يك به قدر حوصله خوردند انبيا
نوشيد پور آزر «١» از آن آب آتشين تا اوفتد در آتش نمرود، بر ملا
ز آن باده، نوش كرد به قدرى كه در درخت دى چون هلال ماه محرّم شد آشكار
پژمرده چون فلك زدگان، لاغر و نزار گيتى برون نمود زتن، كسوت حرير
پوشيد جامه سيه و، گشت سوگوار گردون فشاند خاك سيه بر سر و، رُبود
از فرق خويش و زد به زمين تاج دى چون هلال ماه محرّم شد آشكار
پژمرده چون فلك زدگان، لاغر و نزار گيتى برون نمود زتن، كسوت حرير
پوشيد جامه سيه و، گشت سوگوار گردون فشاند خاك سيه بر سر و، رُبود
از فرق خويش و زد به زمين تاج دى چون هلال ماه محرّم شد آشكار
پژمرده چون فلك زدگان، لاغر و نزار گيتى برون نمود زتن، كسوت حرير
پوشيد جامه سيه و، گشت سوگوار گردون فشاند خاك سيه بر سر و، رُبود
از فرق خويش و زد به زمين تاج دى چون هلال ماه محرّم شد آشكار
پژمرده چون فلك زدگان، لاغر و نزار گيتى برون نمود زتن، كسوت حرير
پوشيد جامه سيه و، گشت سوگوار گردون فشاند خاك سيه بر سر و، رُبود
از فرق خويش و زد به زمين تاج از فرق تا قدم، زكريا شود دو تا
نوشيد از آن شراب، ذبيح اللَّه «٢» آن قدر كو، ناشده ذبيح به تيغ، آيدش فدا
القصه، زانبياو رسل هر يكى چشيد روز الست، جرعه‌اى از ساغر بلا
نوبت رسيد چون كه به آل نبى، فتاد لرزش به هفت ارض و، تزلزل به نُه سما
چون نوبت نبى و على و حسن گذشت آمد گه چشيدن سلطان كربلا
بستد ز دوست جام بلا را و، نوش كرد بر جان خريد درد و غم و رنج و ابتلا
جام بلا تهى شد و، آن شاه منتظر تا ساغر دگردهدش دوست از وفا
ناليد عرش و گفت زدهشت كه: اى اله! گرييد فرش و گفت زحيرت كه: اى خدا!
گر آن چه وعده كرد حسينت وفا كند ما را و جمله عالميان را، فنا كند
٤ دوران، بساط آل نبى چون كه در نوشت ديدند آن چه شان ز ازل بود سرنوشت‌
بگذشت بر ذَرارى زهرا زمانه، ليك گشت زمانه نيز ندانست چون گذشت؟
آن سرزمين كه آل نبى را، مقام شد بوديش گويى از غم و اندوه، خاك و خشت‌
در مانده در مصائب‌شان عقل دوربين گويى كه حق به آب بلا خاك‌شان سرشت‌
اهل حرم زبخت سيه، موى شان سپيد گفتى كه دهر، پنبه نمود آن چه چرخ رشت‌
آن، سر به پاى شاه سر از تن جدا گذاشت اين، لب به دست زاده دست خدا بِهِشت‌
كاى باغبان! ز آب چه غافل نشسته‌اى؟ كز تشنگى و آتش بيداد سوخت كِشت‌
گشت از چه رو حرام، غزالان كعبه را آبى كه شد حلال به كفّار در كنشت؟
انصاف نيست تشنه حريم كسى كه حق كوثر به دست او بسپرده‌ست در بهشت‌
اين قوم را، زشرم و مروت مگر خداى يك ذرّه در ازل ننهاده‌ست در سرشت؟