ز آن چشم دوربين چه شود گر نظر كنى در حال اوحدى كه بر اين آستان گداست‌
او را بس اين قدر كه بگويى ز روى لطف با جد و با پدر كه: فلانى، غلام ماست‌
كردم وداع، اين سخن اينجا گذاشتم بيگانه را مده سخن من كه آشناست‌
گر تن سفر گزيد ز پيشت، مگير عيب دل را نگاه دار كه در خدمتت به پاست «١»
٥. ابن يمين فريومدى‌
(ف ٧٦٩)
زندگينامه‌
اميرفخرالدين محمود فريومدى معروف و متخلص به «ابن يمين» فرزند يمين‌الدين طغرايى از شعرا و فضلاى مشهور سده هشتم هجرى است. بنابه نوشته مؤلف ريحانة الادب، زادگاه وى فريومد، هم نام قريه‌اى است در سبزوار و هم نام قصبه‌اى است در تركستان، ولى چون در خراسانى بودن ابن يمين ترديدى نيست بنابراين بايد قول اول را در مورد زادگاه وى پذيرفت كه اكنون از توابع جوين به شمار مى‌رود.
ديوان اشعار وى در كشاكش ستيز سربداران (به سال ٧٤٣ ه. ق) و جنگى كه در ميانه اميروجيه الدين مسعود سربدارى و سلطان معزالدين حسين كرت در خواف روى داده، از ميان رفته است و علت اين امر، حضور ابن يمين در كنار سپاه سربداران در اين جنگ بوده است و ابن يمين به ناچار از نو به تدوين ديوان اشعار خود پرداخته و آنچه از سابق به خاطر داشته و نيز بعداً سروده، در آن گرد آورده است.
ابن يمين در ستايش امرا و سلاطين سربدار قصايد شيوايى دارد و نمايانگر آن است كه وى از بن دندان به مديحت آنان پرداخته است، چرا كه سربداران سرانجام توانستند دست كم در منطقه خود، سپاه خونخوار مغول را شكست بدهند. از طرفى ديگر سربداران در ترويج مذهب تشيع سعى بليغى از خود نشان مى‌دادند، و اين امر به تنهايى قادر بوده است
كاروان شعر عاشورا ١٢٢ ٧. ابن حسام خوسفى ..... ص : ١٢٠
كه نظر ابن‌يمين‌ها را به ستايش آنان معطوف سازد، خصوصاً آن كه وى در دستگاه سربداران داراى عنوان ديوانى بوده و از مستوفيان به شمار مى‌رفته است. وى سرانجام به سال ٧٦٩ ه. ق در سنين كهنسالى بدرود حيات مى‌گويد و در قريه فريومد در كنار مزار پدرش به خاك سپرده مى‌شود.