كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٤٥

زن مگو خاك درش نقش جبين زن مگو دست خدا در آستين «١» ...
پس ز جان بر خواهر استقبال كردتا رخش بوسد الف را دال كرد همچو جان خود در آغوشش كشيداين سخن آهسته در كوشش كشيد كاى عنانگير من آيا زينبى؟ يا كه آه دردمندان در شبى؟ پيش پاى شوق زنجيرى مكن‌راه عشق است اين عنانگيرى مكن با تو هستم جان خواهر همسفرتو به پا اين راه كوبى من به سر ... هست بر من ناگوار و ناپسنداز تو زينب گر صدا گردد بلند هر چه باشد تو على را دخترى‌ماده شيرا كى كم از شير نرى؟ با زبان زينبى شاه آن چه گفت‌با حسينى گوش زينب مى‌شنفت با حسينى لب هر آنچ او كرد رازشه به گوش زينبى بشنيد باز گوش عشق آرى زبان خواهد ز عشق‌فهم عشق آرى بيان خواهد ز عشق با زبان ديگر اين آواز نيست‌گوش ديگر محرم اين راز نيست اى سخنگو لحظه‌اى خاموش باش‌اى زبان از پاى تا سر گوش باش نت ببينم از سر صدق و صواب‌شاه را زينب چه مى‌گويد جواب؟ گفت زينب در جواب آن شاه راكاى فروزان كرده مهر و ماه را عشق را از يك مشيمه زاده‌ايم‌لب به يك مشيمه زاده‌ايم تربيت بوده ست بر يك دوش مان‌پر ورش در جيب يك آغوشِ مان تا كنيم اين راه را مستانه طى‌هر دو از يك جام خورد ستيم مى هر دو در انجام طاعت كامليم‌هر كى امر دگر را حامليم تو شهادت جستى‌اى سبط رسول‌من اسيرى را به جان كردم قبول «٢» ... قابل اسرار ديد آن سينه رامستعدِّ جلوه آن آيينه را خيمه زد در ملك جانش شاه غيب‌شسته شد ز آب يقينش زنگ ريب معنى خود را به چشم خويش ديدصورت آينده را از پيش ديد