«در پگاه ترنّم» و «گدازه‌هاى دل» عناوين دو مجموعه شعرى اين شاعر دردآشناست.
ازوست:
در غم آل عبا (ع)
چندان كه ديده در غم آل عبا گريست يا خون دل به دامن ما كرد يا گريست‌
دل، مبتلاى آتش غم گشت تا كه سوخت شد ديده بى فروغ، ز اندوه تا گريست‌
گه سينه در رثاى نبى ناله كرد زار گه ديده در عزاى حسن، گه رضا گريست‌
از داغ سينه سوز حبيبان كردگار خيل ملك به بارگه كبريا گريست‌
حوّا كنار مريم و هاجر، به سينه كوفت آسيّه با خديجه و خير النّسا گريست‌
تنها نه جنّ و انس، پريشان گريستند روح الامين به عرش ازين ماجرا گريست‌
بيگانه زين مصيبت عظمى‌ست بيقرار آنجا كه با تمام وجود آشنا گريست‌
آرى خزان گلشن آل رسول شد چون ابر نوبهار اگر چشمها گريست «١»
ظهر عاشورا
ظهر عاشورا حسين بن على ياور نداشت ياورى ديگر از آن ياران نام‌آور نداشت‌
بهر جانبازى، نشان از قاسم و جعفر نبود خسرو دين، عون و عباس و على اكبر نداشت‌
بانگِ هَلْ مِن ناصرش را هيچ كس پاسخ نگفت ناصر دين پيمبر، ناصرى ديگر نداشت‌
با دلى سرشار غم قنداقه اصغر گرفت سبط احمد، ياورى غير على اصغر نداشت‌
تا فدا سازد به راه دوست در ميدان عشق هديه‌اى از كودك شش ماهه قابل‌تر نداشت‌
جان فداى پادشاه خطّه مردانگى جانب ميدان روان مى‌شد ولى لشكر نداشت‌
كوفيان بردند هنگام شهادت از تنش گرچه غير از كهنه پيراهن كفن در بر نداشت‌
از قفا تا بوسه‌گاه پاك احمد را دريد شرم گويى خنجر از پيغمبر و حنجر نداشت‌
خون، دل زهراى اطهر زين مصيبت شد كه ديد دست فرزندش به تن انگشت و انگشتر نداشت‌
(خوش عمل)! چشم شفاعت روز محشر از حسين گو ندارد آنكه گامى در ره او بر نداشت «٢»
٣٣. دولتيان، على‌
وى به سال ١٣٣٤ در سمنان به دنيا آمد و پس از اتمام تحصيلات دوره متوسطه، مدرك كارشناسى خود را در رشته فرهنگ اسلامى از دانشگاه فردوسى مشهد گرفت. دولتيان در استخدام وزارت آموزش و پرورش است و در حال حاضر دبير انجمن شعر و ادب اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامى استان سمنان، عضو كانون شاعران و نويسندگان سازمان آموزش و پرورش استان و مسئول كانون شاعران شهرستان سمنان است و آثار قلمى او سالها است كه در روزنامه‌ها و مجلّات به چاپ مى‌رسد.
چلچراغ‌
كشيده‌ام طناب را، دوباره آه مى‌كشم و آب ديده على ز عمق چاه مى‌كشم‌
فرات گم نمى‌شود ميان چشمه‌هاى عشق به چاه نقب مى‌زنم، شبانه راه مى‌كشم‌
شكاف كعبه، قبله نماز نينوا بود كنار آن، مناره و دو بارگاه مى‌كشم‌
اذان ظهر كربلا به صبح كوفه گفته شد نگو چرا ستاره را بدون ماه مى‌كشم؟
تمام اين ستاره‌ها از آسمان كوثرند نگو نگو كه راه را من اشتباه مى‌كشم‌
شعاع نور سبزشان به شهر ما رسيده است چه چلچراغ روشنى شب سياه مى‌كشم‌
دوباره مرد خيبرى اذان صبح گفته است بخواب اى برادرم! نگو كه آه مى‌كشم‌
دريا
كدام واژه تو را وصف مى‌كند؟ دريا! كه پاى آن دل و جان را فدا كنم يكجا
كوير را به نگاهى تو زنده مى‌سازى هزار معجزه دارى، نگويمت عيسى؟
سبدْ سبد گل ارديبهشت آوردى در ابتداى خزان غنچه مى‌كنى حتّى‌
تمام چلچله‌ها يك صدا تو را خواندند تو را به نام بلندت، سپيده يلدا!
هميشه در دل ما جاودانه مى‌مانى بهار سبزتر از تو نمى‌شود پيدا
بگو: براى چه گلهاى عشق پژمردند؟ بخوان سرود محرّم به ياد عاشورا
٣٤. دِه‌بزرگى، احد
در سال ١٣٢٨ در شيراز و در خانواده‌اى شيفته اهل بيت عصمت و طهارت (ع) به دنيا آمد.
تحصيلات او در حدّ علوم قديمه است، اما هيچ گاه از مطالعه آثار ادبى باز نمانده است. هنوز