كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٦

وى در اين قصيده مناقبى خود در فضايل امير مؤمنان على عليه‌السلام ضمن مورد خطاب قرار دادن «نواصب» مى‌گويد:
فهم كن گر مؤمنى فضل اميرالمؤمنين فضل حيدر، شير يزدان، مرتضاى پاكدين‌
فضل آن‌كس كز پيمبر بگذرى، فاضلتر اوست فضل آن ركن مسلمانى، امام المتقين‌
فضل زين الاصفيا، داماد فخر انبيا كآفريدش خالق خلق آفرين از آفرين‌
اى نواصب! گر ندانى فضل سر ذوالجلال آيت «قُربى» نگه‌كن و آن «اصحاب‌اليمين»
«قل تعالو انَدعُ» برخوان، ورندانى گوش‌دار لعنت يزدان ببين از «نَبتهِل» تا «كاذبين»
«لافتى‌ الا على» بر خوان و تفسيرش بدان يا كه گفت و يا كه داند گفت جز روح الامين؟
آن نبى، و زانبيا كس نى به علم او را نظير وين ولى. و زاوليا كس نى به‌فضل اورا قرين‌
آن، چراغ عالم آمد وزهمه عالم بديع وين، امام امت آمد وزهمه عالم گزين ...
دامن اولاد حيدر گير و از توفان مترس گرد كشتى‌گير و بنشان اين فزع اندر پسين ...
بى تولّا بر على و آل او، دوزخ توراست خوار و بى‌تسليمى از تسنيم و از خلد برين‌
هر كسى كاو دل به نقص مرتضى معيوب كرد نيست آن كس بر دل پيغمبر كلى، مكين‌
اى به كرسى بر نشسته آية الكرسى به دست! نيش زنبوران نگه كن پيش خوان انگبين‌
گر به تخت‌وگاه و كرسى‌غرّه خواهى‌گشت، خيز سجده كن كرسى گران را در نگارستان چين!
سيصدو هفتاد سال از وقت پيغمبر گذشت سير شد منبر زنام و خوى سكّين و تكين‌
منبرى كآلوده گشت از پاى مروان و يزيد حق صادق كى شناسد، و آن زين العابدين؟
مرتضى و آل او با ما چه كردند از جفا؟! يا چه خلعت يافتيم از معتصم يا مستعين؟
كآن‌همه، مقتول و مسموم‌اند و مجروح‌از جهان وين همه، ميمون و منصورند، اميرالفاسقين؟
اى (كسائى)! هيچ منديش از نواصب، وزعدو تا چنين گويى مناقب، دل چرا دارى حزين؟ «١»
از كسائى مروزى يك قصيده بر جاى مانده كه در نقل آن اختلافاتى وجود دارد. برخى اين قصيده را بدون ابيات ماتمى او ذكر كرده‌اند و برخى اين ابيات را در قصيده او لحاظ نموده‌اند. چون غير از اين قصيده، در اشعار ديگرى كه از او برجاى مانده و حدوداً چهارصد بيت است، ذكرى از مراثى عاشورا و واقعه كربلا به ميان نيامده، بنابراين قصيده ياد شده را از هر دو منبع نقل مى‌كنيم: