بريده حلق و تشنه لب، جگر خون سراز تن، تن زسردورست امروز
رخ چون آفتابش اى دريغا! به ميغ تيغ، مستورست امروز «١»
***
روز عاشوراست، برداريد از سرتاج كبر و اندرين ماتم، پلاس عجز درگردن كنيد
چاك سازيد از غم شاه شهيدان جيب جان قطره‌هاى خون زجوى ديده در دامن كنيد «٢»
***
شهيدان را به‌چشم كم مبين كايشان به هر زخمى كه اينجا يافتند، آنجا ز رحمت مرهمى دارند
اگر رفتند با درد و الم زين عالم ناخوش به دارالخلد، بى درد و الم خوش عالمى دارند «٣»
***
زين ماتم ار سپهر به قانون گريستى از چشم اختران همه شب خون گريستى‌
چون ابر، كاشكى همه تن چشم بودمى تا من درين غم از همه افزون گريستى «٤»
***
درياى فتنه، موج زد و دشمنان چو سيل خود را بر آن امام وفادار، ريختند
پرهاى بلبلان سخن گوى، سوختند خون‌هاى طوطيان شكرخوار، ريختند
هر ميوه‌اى كه بود زبستان مرتضى همچون شكوفه بر سر هر خار ريختند
آن سرو بوستان ولايت، ز پا فتاد حوران، سرشك بر گل رخسار ريختند
مرغان كربلا، ز پى ماتم حسين خون بر لب فرات زمنقار ريختند «٥»
***
ما را قتال دشمن بدكِش، عادت است با اهل بَغى، حرب نمودن سعادت است‌
تهديد ما، چرا به شهادت كند كسى حقا كه آرزوى دل ما شهادت است «٦»
***
هر سال، تازه مى‌شود اين درد سينه سوز سوزى كه كم نگردد و، دردى كه بيدواست‌
اندر شفق هلام مجرم ببين كه هست چون نعل است شه كه به خون غرقه گشته راست‌
اى تشنه فرات! يكى ديده باز كن كز آب ديده بر سر تو جويبارهاست‌
***
كوه از حسرت آن تشنه لبان مى‌گريد بحر از غيرت آن خسته دلان مى‌جوشد
آه از آن سنگدل بيخبر تيره درون كه زحسرت نكشد آه و غم نخروشد «١»
***
گر به نسبت ابرنيسان همچو من بگريستى چشم پروين بر سحاب قطره زن بگريستى‌
كاشكى صد ديده بودى مردم چشم مرا تا به صد ديده بر آن فخر زَمن بگريستى‌
رشته موى حسين آغشته شد در خاك و خون چشم شب كو تا بر آن مشكين رسن بگريستى؟
يوسف مصرىّ ما را جامه پرخون شد، كجا؟ ديده يعقوب تا بر پيرهن بگريستى‌
كوه را گر گوش بودى تا شنيدى ناله ام با همه سنگين دلى، كوه از حزن بگريستى‌
طفل خرد شهربانو، تشنه لب شد آب كو؟ تا بدان لب تشنه شيرين دهن بگريستى‌
***
من، نور دو چشم مصطفايم فرزند على مرتضايم‌
سردفتر خاندان شرعم بگزيده حضرت خدايم‌
نى نى، كه غريب و مستمندم مظلوم و شهيد كربلايم‌
***
آسمان از جبهه، اكليل مرصَّع برگرفت ترك گردون، ماتم آن شاه را از سرگرفت‌
زهره همچون چنگ، گيسوهاى‌خود را باز كرد به به ناخن چهره بخراشيد و افغان درگرفت «٢»
***
گوهر او: تابناك و، آتش او: آبناك آب و آتش، گشته يك جاهمقران و همقرين‌
كرده از خون دليران در صف ميدان جنگ نعل خاراكوب اسبش، خاك را با خون عجين‌