ترجمه منظوم قسمتى از رجز امام حسين عليه‌السلام‌
جد من، خير الوَرى، فاضل‌ترين انبياست آفتاب اوج عزت، شمع جمع اصفياست‌
منقبت‌هاى پدر گر برشمارم، دور نيست دُرِّ دُرج «لافتى» و بدر برج «هل اتى» است‌
مادرم: خيرالنسا، فرزند خاص مصطفى بركمال او، كلام «بضعةٌ منّى» گواست‌
از برادر گر بپرسى، هست شاه دين: حسن آن كه سبط مصطفى و، نور چشم مرتضى است‌
هست عمّم: جعفر طيار كاندر باغ خلد دائماً پرواز او تا آشيان كبرياست‌
حمزه: سرخيل شهيدان، باشدم عمّ پدر اين چنين اصل و نسب در جمله عالم كراست؟
اى ستمكاران سنگين دل! كه اخلاق شما بيوفايى و نفاق و حيله و جور و جفاست‌
جمله فرزندان و خويشان و عزيزان مرا قتل كرديد، اين چه آيين است و اين طغيان چراست؟
وين زمان، بهر هلاك من كمر بر بسته‌ايد كشتن من در كدامين مذهب و ملت رواست؟
تشنه لب رفتند ياران و، من از پى مى‌روم در قيامت، حضرت حق حاكم ما و شماست «١»
در وصف اسب و تيغ امام حسين عليه‌السلام‌
آتشى همرنگ آب و، آب رنگى آتشين تيغ گوهر دار او الحق زنيكوگوهرى‌
***
سويش به چوب كردن اشارت، كجا رواست؟ آن لب كه بوسه داد بر او بارها
در طشت زر نهاده به پيش تو كى سزاست؟ آن را كه بر كنار نبى داشته وطن «٢»
***
جواب چيست شمارا؟ اگر سؤال كند محمد عربى از شما به روز جزا
كه: آن چه بود كه با اهل بيت من كرديد؟ چو من به ملك بقا رفتم از سراى فنا
جزاى آن كه شما را به حق نمودم راه روا بود كه چنين‌ها به من رسد زشما؟! «٣»
***
اى ناكسان! به نسبت فرزند مصطفى باشد به هيچ وجه روا اين چنين كنند؟!
برحلقِ تشنه شه دين، تيغ كين نهند در خاك و خون، نهان رخ آن نازنين كنند؟ «١»
***
نه بازيچه‌ست ناحق سربريدن شهريارى را كه بودى حضرت روح الامين گهواره جنبانش‌
نه سهل است از عطش پژمرده كردن نوبهارى را كه از باغ رسالت رُسته شد سرو خرامانش‌
نه آسان است كردن بر سر نيزه سرشاهى كه دادى بوسه سلطان رسل بر روى رخشانش‌
به وقت قتلش، از هر ذره‌اى آواز مى‌آيد كه: نفرين خدا بر شمر و بر انصار و اعوانش‌
***
اى اجل! باز اين چه غوغا در جهان انداختى؟ بار ديگر ماتمى در خاندان انداختى‌
ابر اندوهى بر آوردى ز درياى بلا برق حسرت در زمين و آسمان انداختى‌
شورشى در روزگار انس و جان كردى پديد آتشى در خرمن پيروجوان انداختى‌
***
فرياد كه بى مونس و غمخوار بمانديم رفتند عزيزان و، زغم خوار بمانديم‌
آزاد شدند از غم اين دامگه‌و، ما در مهلكه فتنه، گرفتار بمانديم‌
افكار شد از غم دل ايشان وبرفتند ما ناله كنان با دل افكار بمانديم‌
در خاك بخفتند و، رخ از ما بنهفتند افسوس كه در حسرت ديدار بمانديم‌
عيسى‌ نفسى بود طبيب همه دلها بگذشت و، همه با دل بيمار بمانديم «٢»
خانه دلها ازين اندوه، ويران گشته است عالمى را جان درين ماتم پريشان گشته است‌
آفتابى از مدينه رفته سوى كربلا با بسى كرب و بلا در خاك، پنهان گشته است‌
چشم ما همچون رخش در خون دل گشته است غرق حال ما، مانند گيسويش پريشان گشته است «٣»
***
ديده كز بهر شهيد كربلا شد اشكبار يابد از نور سعادت روشنى، روز شمار