توفان (نذر حضرت علىّ اكبر (ع))
يادش جهانى را به توفان مى‌كشاند دلهاى ابرى را به باران مى‌كشاند
بر آسمان سينه‌ها، نام بلندش خورشيد را گويى به نقصان مى‌كشاند
بر چشم دلها مى‌رود رو سوى ميدان صد قافله دل را به ميدان مى‌كشاند
او مى‌رود قامت ببندد تا شهادت بر نام دنيا خطّ بطلان مى‌كشاند
با بوسه هر تيغ بر جان سپيدش از قلب سرد تيغها، جان مى‌كشاند
خونش، زمين و آسمان را مى‌شكافد انگار دنيا را به پايان مى‌كشاند
ماه منير (نذر حضرت رقيه (س))
قسم به حرمت نامت كه تا ابد زنده‌ست صلاى دختر خورشيد را پراكنده‌ست‌
درخت معجزه‌ها، در هواى ياد تو سبز شكوفه كرده و از عطر نور آكنده‌ست‌
هميشه از سر و دستى كبود مى‌گويند كسى نگفت ز قلبى كه سبز و تابنده‌ست‌
غرور سركش تاريخ در تجسّم تو شكسته است و به قاموس خود سرافكنده‌ست‌
تويى كه ماه منير هميشه تنهايى شب از نجابت چشم تو سخت شرمنده‌ست‌
درين زمانه كه نسل يزيد بسيارند دلِ شكسته ما نزد تو پناهنده‌ست‌
وارث آدم‌
خورشيد مى‌شويم، ولى آسمان كم‌ست در حجم سرخ، وسعت تابش مقدم‌ست‌
وقتى درخت حادثه‌ها سبز مى‌شود زيباترين شكوفه از آنِ محرّم‌ست‌
شايد خروش غيرت يحيى‌ست بر زمين! با فصل سرخ هجرت عيسى بن مريم‌ست!
قابيل، در تفكّر پوشالىِ يزيد هابيل، در نگاه حسينى مجسّم‌ست‌
اين رستخيز خون و غزل در فرات عشق شرحى ز تشنه كامى سقاى اعظم‌ست‌
گفتند: اين علَم به زمين خورد، پس شكست! غافل ازين كه دست علمدار، پرچم‌ست‌
حال و هواى منقبض آسمان سرخ تفسير تشنه كامى صحراى ماتم‌ست‌
ديديم آسمان و زمين جا به جا شدند تعبير خوابهاى پريشان عالم‌ست‌
١٠٣. يعقوبى، حسن‌
در سال ١٣٥٤ در شهر سرخه از توابع استان سمنان به دنيا آمد. داراى مدرك كاردانى در رشته متالوژى است و در حال حاضر در رشته ادبيات فارسى سرگرم تحصيل مى‌باشد. در غزل مرثيه‌هاى عاشورايى او «شور» و «صداقت» و «صميميّت» موج مى‌زند.
خيمه خورشيد
امشب چقدر شعله‌ورم، دف بيار دف انگار كرده روح من آهنگ دشت طف‌
گويا رسيده‌ام به همان ظهر سرخپوش پيغام آه مى‌وزد از جانب نجف‌
جارى‌ست عطر پاك بهشت از كدام سوى؟ اين سايه كيست؟ اين كه جدا مى‌شود ز صف‌
اين مرد خسته كيست كه آرام و سر به زير روحش گرفته خيمه خورشيد را هدف‌
«مولا! سلام» ساكت و شرمنده ايستاد خورشيد مى‌وزيد صميمانه آن طرف‌
لبخند مى‌زد آينه، يعنى: خوش آمدى! بوى بهشت مى‌دهى اى «حُرِّ» باشرف!
شام غريبان‌
آسمان، تكيه به دستان تو دارد عبّاس! كهكشان، خانه در ايوان تو دارد عبّاس!
در حريمت نه فقط دلشدگان حيرانند عشق هم، دست به دامان تو دارد عبّاس!
شب از آن روز كه شد چشم تو خاموش، يقين رنگ گيسوى پريشان تو دارد عبّاس!
ابر، هر گاه كه مى‌بارد از انبوهىِ بغض شرم از تشنگى جان تو دارد عباس!
خيمه‌ها، تشنه آبند ولى مشك تهى صحبت از شام غريبان تو دارد، عباس!