تو كه محبوبه خدا بودى زينت دوش مصطفى بودى‌
آمدى زينبم، شكسته چرا؟! اين همه خستهْ خستهْ خستهْ چرا؟
آه زينب! چقدر تنهايى كوه دردى، ولى شكيبايى‌
ز چه هستى؟ ز سنگ يا آهن؟ اى كبوداىِ تازيانه من!
٩٦. وفا آرانى، نظام‌
استاد نظام وفا از چهره‌هاى مطرح و نام آشنا در عرصه شعر و نثر معاصر بود و نيما يوشيج از شاگردان او به شمار مى‌رفت. نَسب او به صباحى بيدگلى قصيده سراى بلندآوازه كاشان مى‌رسد و مادر وى نيز در شعر و ادب دستى داشت و «حيا» تخلص مى‌كرد و خود او تخلص «نظام» را برگزيده بود.
وى سالها به تحصيل علوم ادبى در زبان فارسى و عربى همت گماشت و پس از فراگيرى فقه و اصول و كلام و فلسفه نزد اساتيد فن، به تحصيل طب پرداخت و از آموختن زبان فرانسه نيز غافل نماند.
نظام وفا در طول زندگى پر از فراز و نشيب و مالامال از آلام خود به انتشار مجلّه «وفا» و نگارش نمايشنامه‌هاى: «ستاره و فروغ»، «فروز و فرزانه» و «بهرام و ناهيد» اهتمام ورزيد و «تا چهل سالگى»، «يادگار اروپا»، «پيوندهاى دل»، «معراج روح»، «گذشته‌ها» و «غزليات» از ديگر آثار قلمى اوست. وى كه در سال ١٢٦٦ در آران كاشان به دنيا آمده بود در سال ١٣٤٣ در سنّ ٧٧ سالگى در تهران بدرود حيات گفت. «١»
او در شعر آيينى دستى به تمام داشت و برخى از اشعار مذهبى او هنوز در زبانها است.
ازوست:
افلاك عشق (در رثاى حضرت علىّ اكبر (ع))
با جمالى برتر از خورشيد و ماه آمد و بوسيد خاك پاى شاه‌
گفت: من سير آمدم از زندگى نيستم «٢» در دل دگر تا بندگى‌