لالايى (نذر حضرت علىّ اصغر (ع))
امشب به خواب رفته نگاه ستاره‌ها افتاده از تپش، نفس گاهواره‌ها
فردا، كنار علقمه تصوير مى‌شود طرح شگفت حادثه خون نگاره‌ها
شب، ناله‌اى غريب درين دشت لاله‌خيز آشفته خواب سنگى اين سنگواره‌ها
لالاىْ لاى رودك لبْ تشنه‌ام بخواب اى غنچه!- گل- شكفته دشت شراره‌ها
مادر! بخواب تا رود از ياد نازكت آواى جانگداز گلو پارهْ پاره‌ها
دنيا به خواب رفته، تو هم لحظه‌اى بخواب بنگر به خواب رفته نگاه ستاره‌ها!
عقيله طاها (نذر حضرت زينب (س))
كيست اين زن ز دور مى‌آيد با نگاهى صبور مى‌آيد
آبله پا و خسته و مجروح جسم او راه مى‌رود يا روح؟!
كيست اين زن كه جامه‌اش نيلى‌ست گلْ گل صورتش ردِ سيلى‌ست‌
هر طرف واىْ واى و همهمه است عجب اين زن شبيه فاطمه است!
رنگ و بوى حسين دارد او شيون و شور و شين دارد او
مردم! اين زينب عزيزم نيست؟! مَحرم چشم اشكريزم نيست؟!
زينب من كه قد خميده نبود اين قَدر رنگ و رو پريده نبود
مردم! اين را كه خوب مى‌دانيد زينب من بلانديده نبود
از كدامين بلا شك
كاروان شعر عاشورا ٧١٠ ١٠٠. وحيدى، هادى ..... ص : ٧٠٨
سته چنين؟ قامتش اين قَدر تكيده نبود
واىِ من! روى او خراشيده‌ست چه كس اين بذر فتنه پاشيده‌ست؟
زينب من كه قد خميده نبود اين قَدر رنگ و رو پريده نبود
***
آفتاب قبيله طاها! زينب من! عقيله طاها!
دختر آسمانى زهرا! ميوه زندگانى زهرا!
آمدى، آمدى غرور على! وارث سينه صبور على!