مسافران كربلا
از حريم كعبه آهنگ سفر داريم ما مقصدى بالاتر از اين در نظر داريم ما
رهسپاريم از حريم كعبه سوى كربلا كاين چنين حكم از خداى دادگر داريم ما
چون خدا خواهد ببيند جسم ما را غرقه‌خون نى ز مرگ انديشه، نى خوف از خطر داريم ما
از سرِ قبر پيمبر گرچه هجرت مى‌كنيم گوش جان بر گفته خير البشر داريم ما
تا كنيم اتمام، حجّ ناتمام خويش را اندر آن ميقات سعى بيشتر داريم ما
مانع از اين ره نخواهد گشت ما را هيچ چيز كز ازل شور شهادت را به سر داريم ما
گرچه در ظاهر براى اخذ بيعت مى‌رويم در ره ترويج دين قصدى دگر داريم ما
گام نگذاريم نادانسته اندر اين طريق بر سر ما زآنچه مى‌آيد خبر داريم ما
دشمن دين گر به روى ما ببندد آب را آب و نان از اشك و از لخت جگر داريم ما
دين حق گر جز به قتل ما نگردد جاودان پيش تير و تيغ دشمن دست و سر داريم ما
قامت مردى برافرازيم در پيش يزيد تا ز عالم رسم استبداد برداريم ما
از مرام ما هر آنكو چون (مؤيّد) دم زند خدمتش را هر چه باشد، در نظر داريم ما «١»
گوهر خرابه شام‌
جهان و دور زمانش خرابه‌ها ديده‌ست خرابه‌اى و جهانى صفا كجا ديده‌ست؟!
حريم اهل محبت خرابه شام است در آن حرم، دل ما جلوه خدا ديده‌ست‌
خرابه‌اى كه گرفته در آن رقيّه مقام خرابه نيست، بهشت است ديده تا ديه‌ست‌
رقيّه كرد به اشك اين خرابه را آباد ز سعى اوست كه اين بوستان صفا ديه‌ست‌
قرارگاه محبّان و قبله دلهاست چنين خرابه كسى كى شنيده يا ديده‌ست؟
به خاكبوس درش جذب كرده دلها را كرامتى كه ازين خانه، ديده‌ها ديه‌ست‌
خراب كردن كاخ يزيد از اينجا بود بزرگْ معجزه اين است آنكه را ديده‌ست‌
به ناز خفته در آنجا عزيزِ جان حسين سه ساله‌اى كه كران تا كران بلا ديده‌ست‌
سلام باد بر آن گوهر خرابه نشين كه رنج شام و ستم‌هاى كربلا ديده‌ست‌
به باغ حادثه سينه سوز عاشورا شكفتن گلِ سرها به نيزه‌ها ديده‌ست «٢»