اردوى پرندگان قدسى، شب و روز بر اين ملكوت بال گستر مى‌ريخت ...
از جنس تبسّم على، دست خدا بر گردن اين عروس، زيور مى‌ريخت‌
از ذكر لب فاطمه، بر اين لمعات دستى از غيب مشك و عنبر مى‌ريخت ...
هر غنچه، همان چراغ بسم اللّه بود كاتش به رگ و ريشه كافر مى‌ريخت‌
گل، سوره والشّمسِ شكوفايى را بر خوشه آيات تناور مى‌ريخت‌
از شعشعه سپيد داران بليغ شمشاد قد علىِّ اكبر مى‌ريخت‌
از عصمت هر پندك لبخند به لب شهد دهن علىِّ اصغر مى‌ريخت‌
عباسِ على به چشمه ماه، شبان با دَبْدبه و كبكبه، لنگر مى‌ريخت‌
اين قربه درست عين قرآن مبين بر ذايقه حيات نوبر مى‌ريخت‌
آميزه‌اى از تبسم و لطف خدا بر شادى و شوق ما، مكرر مى‌ريخت ... «١»
٨٩. موحدى‌نيا، سعيد
به سال ١٣٥٧ در شهر مذهبى قم به دنيا آمد و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به پايان برد. و از سال ١٣٧٧ با حضور در جلسات «انجمن ادبى محيط» و «انجمن شعر و قصه» استان قم به تكميل معلومات ادبى خود پرداخت. در سروده‌هاى عاشورايى او شور و عاطفه موج مى‌زند.
كنار ستاره‌ها
خورشيد مى‌نشست كنار ستاره‌ها غمگين، گرفته است، كنار ستاره‌ها
تك تك، جنازه گل و پروانه را غريب مى‌برد روى دست، كنار ستاره‌ها
افتاد ماه روى زمين، بعد آفتاب آمد دخيل بست كنار ستاره‌ها
تاراج كرده بود خزان شهر عشق را افتاده بود مست كنار ستاره‌ها
فرياد العطش ز سراخيمه مى‌وزيد سقا ز پا نشست كنار ستاره‌ها
خورشيد مى‌نشست به بالين ماه، آه خالى‌ست جاى دست كنار ستاره‌ها!
... گريه كرد
آب در مقابلش قد كشيد و گريه كرد ماجراى ديگرى آفريد و، گريه كرد
خسته بود روح عشق از حصار زندگى شد كبوترى رها، پر كشيد و گريه كرد
طاقت و توان نداشت، مثل موج بيقرار در كناره فرات آرميد و گريه كرد
آفتاب بعد او، تيره شد، سياه شد چشم ماه خسته شد بس كه ديد و گريه كرد
مرد عشق آمد و، بر هزار گل نشست از بهار آخرين دل بريد و گريه كرد
٩٠. موسوى آرانى، سيد شهاب (موسوى)
در سال ١٣٠٤ در آران كاشان به دنيا آمد و در سال ١٣٦٨ درگذشت و در زادگاه خود به خاك سپرده شد. او در شعر «موسوى» تخلص مى‌كرد و اشعار او بيشتر صبغه آيينى داشت.
ازوست:
قبله عشاق‌
عارف و عامى به جستجوى حسين‌ست خلق جهانى در آرزوى حسين‌ست‌
گرچه به جز كعبه قبله‌اى نشناسم قبله عشاق، خاك كوى حسين‌ست‌
آيه «تطهير» در نُبى‌ست به شأنش سوره «واللَّيل» وصف روى حسين‌ست‌
معنى هر آيه‌اى ز سوره «وَالشَّمس» شمه‌اى از صورت نكوى حسين‌ست‌
لطف بهشت و صفاى روضه رضوان طُرفه نشانى ز خُلق و خوى حسين‌ست‌
آنچه رهاند تو را ز آتش دوزخ هست يقينم كه آبروى حسين‌ست‌
گفت محمّد كه: دشمن‌ست خدا را هر كه عدوى من و عدوى حسين‌ست‌
ماه محرّم مگر دميده كه اين سان باز به هر گوشه گفتگوى حسين‌ست‌
آب روان را كه مَهر فاطمه خوانند بسته ندانم چرا به روى حسين‌ست؟!
وا اسفا! در زمين ماريه «١» گويى خون خدا جارى از گلوى حسين‌ست‌
در صف محشر همه به فكر بهشت‌اند «موسوى» آنجا به جستجوى حسين‌ست «٢»
٩١. موسوى گرمارودى، سيد على‌
به سال ١٣٢٠ در شهر قم به دنيا آمد و در خانواده‌اى روحانى پرورش يافت و پدرش آيت‌الله سيد محمدعلى موسوى از عالمان به نام در حوزه علم كلام و فلسفه به شمار مى‌رفت.
گرمارودى تحصيلات ابتدايى و متوسطه خود را در دبستان باقريّه و دبيرستان دين و دانش به پايان برد. سپس به همراه پدر به مشهد عزيمت كرد و به تحصيل علوم عربى و ادبى پرداخت و از محضر اساتيدى چون فردوسى‌پور، واعظ طبسى، اديب نيشابورى دوم و مرحوم نهنگ بهره‌ها برد و سرانجام در سال ١٣٤٥ به اخذ مدرك ليسانس در رشته حقوق نايل آمد. وى در سال ١٣٥٢ به خاطر فعاليت‌هاى سياسى مرارت چهار سال زندان را به جان خريد و پس از آزادى از زندان به مبارزات خود ادامه داد و همزمان با شروع انقلاب به اتفاق خانم طاهره صفارزاده، كانون فرهنگى نهضت اسلامى را بنيان نهاد و به عنوان دبير اوّل كانون انتخاب شد.
گرمارودى پس از پيروزى انقلاب يك سال تمام مجلّه گلچرخ را به عنوان ضميمه مستقلّ ادبى اطلاعات منتشر كرد و سپس به تحصيلات خود ادامه داد و دوره دكتراى ادبيات فارسى را در دانشگاه تهران به پايان برد. وى در دو زمينه نثر و نظم آثار برگزيده و گرانسنگى دارد.
«سرود رگبار»، «در سايه‌سار نخل ولايت»، «در فصل مردن سرخ»، «چمن لاله»، «خطّ خون» و دستچين از مجموعه‌هاى شعرى اوست و از آثار منثور او به عنوان نمونه مى‌توان از «در مسلخ عشق»، «با تاريخ»، «شرح زندگى بافقى»، «شرح و تلخيص شاهنامه»، «جوشش و كوشش در شعر حافظ» و «بررسى ادبيات معاصر» نام برد.
گرمارودى از چهره‌هاى مطرح و نامدار شعر آيينى در روزگار ماست و شعر آزاد و بلند «خطّ خون» او از آثار ماندگار شعر عاشورايى معاصر به شمار مى‌رود.
خطّ خون‌
درختان را دوست مى‌دارم‌
كه به احترام تو قيام كرده‌اند
و آب را
كه مَهر مادر توست،