شرم بادت اى فلك! ديدى اگر آن وقعه راچون نگشتى بر سرِ اين بقعه ننگين خراب روز عاشورا نشستى بر تماشا اى سپهر! تا چه برخيزى بر اين در مَوقف «١» روز حساب؟ داس كين چون خرمن آل محمد را درود «٢» باز هم گشتى به كام خويشين چون آسياب! واى ازين شنعَت «٣» كه بهر ميهمان تشنه كام‌ناوَك «٤» پيكان فرستادند و زوبين»
، جاى آب! ناسپاسى بين كه نامردمْ سپاه كوفه، دادبا زبان نيزه «هَل مِنْ ناصرِ» «٦» شه را جواب! از خدنگى موج خون بر عارض سلطان دويدريخت بر گلبرگ سورى «٧» رشته لعل مذاب «٨» ماهْ صورتْ كودكى شش ماهه در آغوش شاه‌بود از تاب عطش چون ماهى اندر پيچ وتاب خواست ز آن بى آبرويان شهر يار آبى، مگروا رهاند تشنه بيتاب را از التهاب آب شد پيكان زهرآلود و آمد، تا نشست‌بر گلوى كودك لبْ تشنه در آغوش باب اين چنين محنت نبيند هيچ كس در هيچ فصل‌وين چنين شنعت نخواند هيچ كس در هيچ باب تيشه بيداد آن حق ناشناسان اى دريغ‌بر تراب افكند نخل بوستان بوتراب شرزهْ شيرى، «٩» شد قتيل حيله جمعى شغال‌شاهبازى، شد شكار فتنه مشتى ذُباب «١٠» در عزاى مرگ او آيد به گوش جان هنوزناله زينب، نواى جان و دل سوز «رُباب» «١١» سيّأ اولاد آدم، شهريار دين، حسين‌امتياز نسل آدم، يادگار جَدّ و باب در جواب قوم مى‌كوشيد و، قوم ناسپاس‌ماند اين سان از صلاح و، ماند اين سان از صواب شهريارا! اى خوش آنان كز سرِ يارى به شوق‌جان، نثار مقدمت كردند در پاى ركاب‌