فريادهاى خسته، سر بر اوج مى‌زد وادى به وادى خون پاكان موج مى‌زد
بيدرد مردم، ما خدا بيدرد مردم نامرد مردم ما خدا، نامرد مردم‌
از پا حسين افتاد و ما بر پاى بوديم! زينب اسيرى رفت و ما بر جاى بوديم!
از دست ما بر ريگ صحرا نطع كردند دست علمدار خدا را قطع كردند
نوباوگان مصطفى را سر بريدند مرغان بستان خدا را، پر بريدند
در برگريز باغ زهرا، برگ كرديم! زنجير خاييديم و صبر مرگ كرديم!
چون بيوگان، ننگ سلامت ماند برما تاوانِ اين خون تا قيامت ماند برما
روزى كه در جام شفق مُل كرد خورشيد بر خشكْ چوب نيزه‌ها، گل كرد خورشيد «١»
٨٦. ممتحنى سبزوارى، حسين (حميد)
استاد حميد سبزوارى به سال ١٣٠٤ ه. ش در شهر سبزوار به دنيا آمد و در خانواده‌اى ادب‌دوست پرورش يافت. وى پس از اخذ ديپلم، به خاطر نابينايى پدرش ناگزير به ترك تحصيل شد و به استخدام وزارت فرهنگ درآمد ولى دوره خدمت او به جهت فعاليت‌هاى سياسى چندان دوام نيافت و ناگزير جذب بازار كار شد.
استاد سبزوارى برجسته‌ترين چهره شعر انقلاب به شمار مى‌رود و در انواع قالب‌هاى شعرى خصوصاً قصيده مهارتى تام و تمام دارد و بيشتر در سبك خراسانى طبع‌آزمايى مى‌كند.
سرودهاى انقلابى او زبانْزد همه مردم است و سروده‌هاى او درباره وقايع انقلاب اسلامى در حافظه تاريخى شعر معاصر براى هميشه خواهد ماند.
استاد سبزوارى، مردى است خليق و خدوم و متعهد به مبانى انقلابى باورهاى دينى او در ژرفاى وجودش ريشه دوانيده و در برابر كژتابى‌ها و كژفهمى‌ها و كج‌روى‌ها شيوه‌اى ثابت و استوار دارد. در آثار اجتماعى- سياسى او مى‌توان حضور دردمندانه‌اش را در متن حوادث به تماشا نشست و گلخروش او را به گوش جان شنيد.
از وى تاكنون دو مجموعه شعر با عناوين «سرود درد» و «سرود سپيده» توسط مؤسسه كيهان چاپ و منتشر شده است.