چشمش به طفل كوچك خود افتاد طفلى كه غم‌ترين غمِ مادر بود
راهى نمانده بود براى او راهى كه با عروج برابر بود
قنداقه را گرفت در آغوشش اين تير استغاثه آخر بود
لبخند طفل، كار خودش را كرد فرمان رسيد، نوبت اصغر بود
عروسك (تقديم به حضرت رقيّه (س))
حق ندارد بهانه بگيرد، دخترى كه عروسك ندارد «نه، ندارم!» پدر راست مى‌گفت، او به حرف پدر شك ندارد
دخترم! «خسته‌ام» چند بخش‌ست؟ باز هم كفرِ بابا درآمد او نمى‌فهمد اين حرفها را، او كه يك قلب كوچك ندارد
ياد روز نمايش كه افتاد، باز هم صورتش سرخ‌تر شد «من بيايم؟ اجازه؟ اجازه؟» نه! لباس تو پولك ندارد
راديو، قبض برق و اجاره، «ماه لالا و، خورشيد لالا» برق آمد، وَ او خواب مى‌ديد باز برنامه كودك ندارد
صبح فردا، خيابان، بهانه، «بچّه بد! تو ديگر بزرگى لج نكن، اه ببين آن يكى هم مثل تو باد بادك ندارد»
آب، بابا، خرابه، شب بعد دزدَكى رفت و چادر به سر كرد جا نمازِ پر از اخمِ بى بى، و خدايى كه سمعك ندارد
«شايد از او عروسك بگيرم، بايد اين را بخواهم» ولى نه توىِ گوشش يكى گفت: «مادر، چند سال‌ست عينك ندارد»
دخترم! خسته‌ام چند بخش‌ست؟ هجى كن: «به قرآن نه دارم» نقطه. اى آسمان سه ساله! بى تو اينجا چكاوك ندارد
لاى لالا اميدِ برادر! گريه! نه نه تو بايد بخوابى در مزار غريبى كه ديگر شيشه‌هاى مشبّك ندارد
اين طرف: پله‌هاى سياست، آن طرف: ميزهاى رياست وَ پدر كه به من گفته: «حتّى پول يك نان سنگك ندارد»
بايد او بشكند قلّكش را، تا براى پدر گل بگيرد چند شب بعد، بابا كه آمد، يادش آمد كه قلّك ندارد
عمّه! بيدار هستى، عزيزم: «لاى لالاى، لالاى، لالا» «حق ندارد بهانه بگيرد، دخترى كه عروسك ندارد»
٨٢. مردانى، محمدعلى‌
محمدعلى مردانى در سال ١٣٠١ در قريه آشميسان سادات از توابع شهر خمين در خانواده‌اى كشاورز و معتقد به خاندان طهارت به دنيا آمد. تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به پايان برد و سپس به اراك عزيمت كرد و مدتى به تحصيل صرف و نحو زبان عربى پرداخت و از محضر دانشمند بنام و روشندل استاد محمد خزائلى بهره‌ها برد. وى از كودكى در مراسم سوگوارى سالار شهيدان شركت مى‌كرد و از ده سالگى به مرثيه‌سرايى پرداخت و به تدريج آثار ماتمى او مورد استفاده مداحان در مراسم سوگوارى قرار گرفت.
مردانى، شاعرى بود آزاده و معتقد و مبارز و به همين جهت نتوانست در خمين به فعاليت‌هاى مذهبى خود ادامه دهد و در سال ١٣٣١ به تهران متوارى شد و از سال ١٣٣٥ به تشكيل انجمن مداحان همت گماشت اين انجمن كه جلسات آن به صورت سيار در منازل برگزار مى‌شد از سال ١٣٥٠ شكل ثابتى به خود گرفت و به نام «انجمن نغمه‌سرايان مذهبى شرق تهران» موسوم شد.
مردانى پس از پيروزى انقلاب به عضويت شوراى شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى و واحد ادبيات حوزه هنرى سازمان تبليغات اسلامى درآمد و با شروع جنگ تحميلى حدود چهار سال در جبهه‌هاى جنگ حضور داشت و با سروده‌هاى خود به رزمندگان اسلام روحيه و نيرو مى‌بخشيد. «١»