كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٥٤

٢٠. گزيده ادبيات معاصر، شماره ١١٢، (حاوى تعدادى از غزلها و سوگسروده‌هايم).
٢١. آسمانيها (حاوى بخش ديگرى از آثار منظوم آيينى‌ام).
٢٢. يك دريا عطش (حاوى بخشى از آثار منظوم عاشورايى‌ام).
٢٣. ترجمه ساده و روان صحيفه سجّاديه.
٢٤. سيرى در تاريخ زندگى و برگزيده خمسه حكيم نظامى.
٢٥. ترجمه ثواب الاعمال.
٢٦. يك بغل غزل (حاوى بخش ديگرى از غزليات مؤلّف).
٢٧. در محضر لاهوتيان، در دو جلد.
٢٨. كاروان شعر عاشورا.
آثارى كه آماده چاپ است:
١. پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى.
٢. تصحيح و تعليق ديوان پروين اعتصامى.
٣. مقابله و تحشيه گلستان سعدى.
٤. كند و كاوى پيرامون شعر نبوى در زبان فارسى‌
سفركرده (نذر حضرت رقيه (س))
روح بزرگش دميده‌ست جان در تن كوچك من سرگرم گفت و شنودست او با منِ كوچك من‌
وقتى كه شب‌هاى تارم در انتظار سپيده‌ست خورشيدِ او مى‌تراود از روزن كوچك من‌
يك لحظه از من جدا نيست باباى خوبم، ببينيد دستان خود حلقه كرده‌ست بر گردن كوچك من‌
مى‌خواستم از يتيمى، از غربت خود بنالم ديدم سر خود نهاده‌ست بر دامن كوچك من‌
مى‌خواستم بلكه پوشم عريانى اش را، ولى آه بر قامتش قد نمى‌داد پيراهن كوچك من‌
در اين خزان محبت دارم دلى داغ پرور هفتاد و دو لاله رُسته‌ست از گلشن كوچك من‌
اين جاده‌هاى تب آلود، طومار داغى بزرگند با ردّ پايى كه دارند از دشمن كوچك من‌
دنيا چه بى‌اعتبارست در پيش چشمى كه ديده‌ست دارالامان جهان را در مأمن كوچك من‌
آنان كه بر سينه دارند داغ سفر كرده‌اى را شاخ گلى مى‌گذارند بر مدفن كوچك من‌
رجعت سرخ‌
كربلا را مى‌سرود اين بار روى نيزه‌ها با دو صد ايهام معنى دار، روى نيزه‌ها
نينوايىْ شعر او از ناى هفتاد و دو نى مثل يك ترجيع شد تكرار روى نيزه‌ها
چوب خشك نى به هفتاد و دو گل آذين شده‌ست لاله‌ها را سر به سر بشمار روى نيزه‌ها
زخمىِ داغند اين گلهاى پرپر اى نسيم پاى خود آرام‌تر بگذار روى نيزه‌ها
يا بر اين نيزار خون امشب متاب اى ماهتاب يا قدم آهسته‌تر بردار روى نيزه‌ها
قافله در رجعت سرخ است و جاده فتنه جوش چشم مير كاروان بيدار روى نيزه‌ها
زنگيان آيينه مى‌بندند بر نى يا خدا پرده برمى‌دارد از رخسار روى نيزه‌ها؟
صوت قرآن‌ست اين؟ يا با خدا در گفتگوست رو به رو، بى پرده، در انظار روى نيزه‌ها؟
ياد دارى آسمان! با اختران خورشيد گفت وعده ديدارمان اين بار روى نيزه‌ها؟
با برادر گفت زينب راه دين هموار شد گرچه راه توست ناهموار روى نيزه‌ها
درد را، بر چون محمل زد سر خود را كه آه تيره‌تر بادا ز شام تا، روى نيزه‌ها!
اى دليل كاروان! لختى بران از كوچه‌ها بلكه افتد سايه ديوار روى نيزه‌ها
صحنه اوج و عروج‌ست و طلوع و روشنى سير كن، سير تجلّى‌زار روى نيزه‌ها
چشم ما آيينه آسا غرق حيرت شد چو ديد آن همه خورشيدِ اختربار روى نيزه‌ها
فتنه خاكسترى‌
آتش چقدر رنگ پريده‌ست در تنور امشب مگر سپيده دميده‌ست در تنور؟!
اين ردّ پاى قافله داغ لاله‌هاست؟ يا خون آفتاب چكيده‌ست در تنور؟
اين گلخروش كيست كه يكريز و بى امان شيپور رستخيز دميده‌ست در تنور؟
چون جسم پارهْ پاره در خون تپيده‌اش فرياد او بريدهْ بريده‌ست در تنور
از دودمان فتنه خاكسترى، خسى خورشيد را به شعله كشيده‌ست در تنور
جز آسمان ابرىِ اين شام كوفه سوز خورشيدِ سر بريده كه ديده‌ست در تنور
دنبال طفل گمشده انگار بارها با آن سرِ بريده دويده‌ست در تنور!
امشب چو گل شكفته‌اى از هم، مگر گلى گلبوسه از لبان تو چيده‌ست در تنور؟
در بوسه‌هاى خواهر تو جان نهفته بود جانى كه بر لب تو رسيده‌ست در تنور
آن شب كه ماهتابْ تو را مى‌گريست زار ديدم كه رنگ شعله پريده‌ست در تنور
خورشيد بى‌غروب‌
آن شب كه آسمان خدا بى ستاره بود مردى، حضور فاجعه را در نظاره بود
در سوك خيمه‌هاى عطش، زار مى‌گريست مشكى كه در كنار تنى پاره پاره بود
سهم كبوتران حرم از حراميان بال شكسته، زخم فزون از شماره بود
زخمى كه تا هميشه به ناى «رباب» ماند از شور لاى لايىِ يك گاهواره بود
چيز كه برد قافله با خود زكربلا چشم به خون نشسته، دلى پرشراره بود
مى‌دوخت چشم حسرت خود را به قتلگاه انگشترى كه همسفر گوشواره بود
راهى كه كوچه كوچه به بن بست مى‌رسيد در طول اين مسير فقط راه چاره بود!
از كوچه‌هاى شب زده كوفه مى‌گذشت پيكى روان به جانب دار الاماره بود
از دشت لاله پوش خبرهاى تازه داشت مردى كه نعل مركب او خونْ نگاره بود
فرياد زد: امير! در آن گرمگاه خون آيينه در محاصره سنگ خاره بود
خون بود و شعله بود و عطش بود و، خيمه‌ها در معرض هجوم هزاران سواره بود
خورشيدِ سر بريده غروبى نمى‌شناخت بر اوج نيزه، گرم طلوعى دوباره بود
دريايى از گدازه سيّال، موجْ موج در عمق خاك منتظر يك اشاره بود
روزى كه رفت اين خبر شوم تا به شام چشم فرشتگاه خدا پر ستاره بود
بانگ اذان بلند نمى‌شد ز مأذنى آن روز شهر، شاهد بغض ستاره بود
با ضربه‌اى كه حادث بر طبل مى‌نواخت فرياد «ياحسين» بلند از نقاره بود
راه گريز اغلب «قاضى شرح» ها آن روز در بد آمدن استخاره، بود
شهر فريب و وسوسه تا ديرگاه شب ميدان پايكوبى هر باده خواره بود
يك لحظه از ترنّم شادى تهى نماند گويى كه در تدارك عيشى هماره بود!
تعداد زخم گرچه ز هفتاد مى‌گذشت امّا شمار زخم زبان بى‌شماره بود!
وقتى رسيد قافله كربلا به شام آغاز برگزارى يك جشنواره بود!
٧٧. محبّت، محمدجواد
در سال ١٣٢٢ در كرمانشاه به دنيا آمد و پس از طى مراحل تحصيل به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد. محبّت، از پيشكسوتان شعر آيينى در زمانه ماست و ارادت قلبى او به حضرات معصومين (ع) رنگ و بوى ديگرى به آثار مذهبى‌اش بخشيده است.
زبان ساده، بيان صميمى، نگاه تازه و فضاى عاطفى و تصويرى از مشخّصه‌هاى بارز شعرى اوست و رويكرد جدّى وى به مفاهيم بلند و گرانسنگ فرهنگ آل الله، شعر او را غنايى در خور بخشيده است.
آثارش از ديرباز در مطبوعات كشور به چاپ رسيده و شعرهاى «دو كاج» و «نماز» او به كتابهاى درسىِ آموزش و پرورش راه يافته است. ازوست:
رباعى‌هاى عاشورايى‌
آن سو، همه برق نيزه و جوشن بود اين سو دلى از فروغ حق روشن، بود
بود آنچه شهامت و شهادت مى‌خواست چيزى كه نبود بيمى از دشمن بود
***
هر آينه‌اى شكست، جانى پر زد تقدير، رقم به صفحه ديگر زد
يك عشق ميان راه سرگردان بود بر خانه «حُر» فرود آمد، در زد
***
دل با غم و اشك و آرزو همراه‌ست از حرمت روز اربعين آگاه‌ست‌
گريانْ گريان به تربت پاك حسين همسايه جابربن عبداللّه‌ست‌
***
خورشيدِ سعادت قمرى لازم داشت آيينه در برابرى، لازم داشت‌
در علمِ على نبود پنهان كه حسين هنگام خطر برادرى لازم داشت‌
*** كجايى گريه دلْ‌ناصبوران؟!
عزيزان! روز عاشوراست امروز جهانى غرق در غوغاست امروز
مصيبت‌هاىِ كوه از پاى افكن براى زاده زهراست امروز ...
به چشمِ آنكه جانش با حسين‌ست دگرگون كردن دنياست، امروز
نه تنها اين مصيبت شيعيان راست قيامت وارى از فرداست امروز
***
جوانمردى به حق، را دست عباس اميد روز امدادست عباس‌
به ظاهر مادرش امّ البنين‌ست به باطن فاطمى زادست عباس‌
چه توصيف آورم از قامت او؟ صنوبر، سرو، شمشادست عباس‌
ز رأفت نرمخو با كودكان‌ست ز مردى كوه پولادست عباس‌
برادر را اگر آقاى خود خواند ادب را، مهرْ بنيادست عباس‌
منوّر با شريعت جان پاكش كه در اين دانش استادست عباس‌
بپرس از آب روشن تا بدانى ز قيد نفس آزادست عباس‌
برادر جان! برادرجان! كجايى؟! خداوندا! به فريادست عباس‌
عجيب نيست!
در محضر كريم، كرامت عجب نيست با روشناى ذهن، ذكاوت عجيب نيست‌
جايى كه بهره‌ياب نسيم عنايت‌ست بخشد اگر به روح سخاوت، عجيب نيست‌
راهى چو روز روشن و، جانى چو نور پاك بر رهروان خفته، ملامت عجيب نيست‌
گوش دلست و هاله نور و كتاب حق در جذبه كلام، حلاوت عجيب نيست‌
وقتى براى اوست تن و جان و هر چه هست از حنجر بريده تلاوت عجيب نيست «١»
٧٨. محدثى، جواد
جواد محدثى به سال ١٣٣١ در شهر سراب به دنيا آمد و در دوران كودكى به همراه خانواده به قم عزيمت كرد و به تحصيل علوم كلاسيك و حوزوى پرداخت.
محدثى از شعرا و نويسندگان نام آشناى معاصر است و از محبوبيت خاصى در ميان اهل قلم برخوردار مى‌باشند.
از وى تاكنون بيش از چهل اثر در موضوعات مختلف دينى، ادبى و هنر چاپ و منتشر شده است كه از آن ميان مى‌توان به: آشنايى با اسوه‌ها، آشنايى با سوره‌ها، آشنايى با علوم قرآن، آشنايى با معارف «الغدير»، آينه على‌نما، با اصحاب قلم، چهل حديث، فرهنگ عاشورا، فرهنگ‌نامه عاشورا، و هنر در قلمرو مكتب اشاره كرد.
ازوست:
شب عاشورا
در شب پرشور عاشورا به دشت كربلا تا سحر بيدار و شادانند اصحاب حسين‌
صوت قرآن و نمازست و مناجات و دعا روشنايى بخش ايشان، نور مهتاب حسين‌
***
گفت با ياران و با اصحاب خود آن شب امام چون كه فردا رو به رو با لشكر دشمن شوم‌
جز شهادت نيست راه ديگرى در اين قيام دوست دارم كشته در اين راه تنها من شوم‌
***
هر كه مى‌ترسد ز جان خود درين جنگ شديد خيزد و در پرده شب گيرد اكنون راه خويش‌
هر كه مى‌خواهد كه فردا همرهم گردد شهيد عهد بندد با خدايش در دل آگاه خويش‌
***
يكزبان گفتند هر يك: اى عزيز فاطمه! كى تو را تنها واگذاريم و ازين صحرا رويم‌
نيست ما را اى حسين از اين شهادت واهمه اى خوشا با روسپيدى ما ازين دنيا رويم ...
***
يكزبان گفتند كى امشب به پايان مى‌رسد؟ كى شود فردا كه جان در يارى قرآن دهيم؟
حال ما بعد از شهادت چون به پاكان مى‌رسد كى شود پيش امام خود خدايا جان دهيم؟ ...
٧٩. محمدى، سيد رضا
در سال ١٣٥٧ در استان غزنين به دنيا آمد و در ده سالگى با افراد خانواده‌اش به ايران مهاجرت كرد و در شهر مقدس مشهد ساكن شد. دوره دبستان و دبيرستان را در مدارس خراسان به پايان برد.
محمدى شاعرى است با استعداد و خوش ذوق و در شعر معاصر افغانستان حضورى پيگير و موفق دارد و آثار او سرشار از شور و شيدايى است. اشعار بسيارى كه از او در روزنامه‌ها و مجله‌هاى ايران و افغانستان به چاپ رسيده، موجبات شهرت زودهنگام وى را فراهم آورده است.
شيوه بيانى او متمايل به سبك هندى است كه بارگه‌هايى از ويژگى‌هاى بارز سبك عراقى همراه است.
بافت ساختار بيرونى شعر او محكم و درون مايه‌هاى كلام او نيز ستودنى است.
غناى چمن معرفت (در سوگ و ستايش سالار شهيدان (ع))
اى برشده از حدّ زمانها و مكانها آيينه اندوه تو جانها و جهانها
خورشيد، دليلى ز خروشيدن خونت انجم، ز غم داغ غروب تو نشانها
تو قامتى از حسنى و، حسن‌ست كه مانده‌ست در سيطره گشتِ زمان ورد زبانها
آيينه‌اى از لطف ملاحات غم توست هر دم كه دميده‌ست خدا در مژِگانها
آرى كه غناى چمن معرفت آهى‌ست كافتاده ز تلواسه سوز تو به جانها
***
اينك تو چراغى شده‌اى غربت ما را در راهنما باشىِ‌مان در جَريانها
اينك تو يكى كشتى نوحى كه به سيلاب شرع نبوى را بكشانى به كرانها
تو خون خدايى كه رگش را چو ببرّند بى وقفه به هر دوره بگيرد فَورانها
با خون خدا آن فوَران سايه لطفى‌ست گسترده شده بر صفه روح و روانها
گو دست علمدار تو بر خاك بيفتد گرد عَلَمت را به همه دور و زمانها
شأن تو عزا نيست، عزاى تو حماسه‌ست نى مرتبه كاسبىِ مرثيه خوانها
يا
كاروان شعر عاشورا ٦٦٩ ٨٣. مردانى، نصرالله(ناصر) ..... ص : ٦٦٦
خون خدا! روى بگردان به چه حالند اصحاب گرفتار تو در فاجعه دانها
اى لعن بر آن قوم كه خوارت بنمايند تا بيش گشايند برِ خلق دكانها
مباد پرچم سرسبزمان فتد در خون (براى شهيدان عاشورا)
ستاره دشنه شد و مشت آسمان لرزيد زمين گريست ز غم، پشت آسمان لرزيد
زمين گريست ز غم، آدم از بهشت آمد و آسمان به زمين پشت سرنوشت آمد
زمين گريست، وَ حوا دوباره گندم خورد و ماه را ز پس آفتاب، كژدم خورد
زمين گريست وَ عيساى ما يهودا ماند و نوح بود كه از كشتى خودش جا ماند
زمين گريست، وَ گل كرد يك علَم در دشت و طرح زخمى هفتاد و دو قدم در دشت‌
زمين گريست، وَ يك دست بر زمين افتاد و روى چهره طفلان خسته چين افتاد
زمين گريست، وَ دامان سرخ را ديديم هزار مرتبه عريان سرخ را ديديم‌
زمين گريست، محرّم به قوم نازل شد طلسم خواب زمين مُهر قهر باطل شد
و عشق غنچه شد و، سرخ شد، بهارى شد و عشق پشت زمستان درد جارى شد
***
و رفت سبز تشيّع شكوفه زد در خون و نام شيعه از آن ماند تا ابد در خون‌
حسين من! نظرى كن به دشت، مى‌بينى چگونه عاطفه‌ها سبز مى‌رود در خون «١»
٨٠. محمودى، سهيل‌
سيد حسن ثابت محمودى معروف به سهيل محمودى از چهره‌هاى مطرح شعر معاصر و از مجريان فاضل و تواناى برنامه‌هاى ادبى و فرهنگى است.
وى در رشته‌هاى قصه‌نويسى براى كودكان و نوجوانان، داستان‌هاى كوتاه، روزنامه‌نگارى، موسيقى و تصنيف نيز دستى به تمام دارد و از هنرمندان جامع الاطراف زمانه ما به شمار مى‌رود.
سهيل محمودى صرف نظر از شخصيت ادبى و هنرى، انسانى است وارسته و فروتن و بسيار متواضع و به خاطر صميمت و صفاى باطنى كه دارد از محبوبيت خاصى در ميان هنرمندان برخوردار است.