باد خزان به گلشن آل على وزيد از عرش زين چو شاه بروى زمين رسيد
آندم كه تشنه لب، لب شط مى‌شدى شهيد
(بودند ديو و دد همه سيراب و مى‌مكيد) (خاتم ز قحط آب سليمان كربلا)
داغى نشسته بر رخ گردون كه تا ابد زين جانگداز واقعه هرگز نمى‌رود
دلها درون سينه ز اندوه مى‌تپد
(ز آن تشنگان هنوز به عيوق مى‌رسد) (فرياد العطش ز بيابان كربلا)
دون همّتان ز حىّ توانا نكرده شرم از اهل بيت و عترت طه نكرده شرم‌
ز آن تشنه كشته بر لب دريا نكرده شرم‌
(آه از دمى كه لشكر اعدا، نكرده شرم) (كردند رو به خيمه سلطان كربلا)
لشكر چو در خيام شه ارجمند شد در باغ خلد خاطر زهرا نژند شد
احمد گريست زار و على دردمند شد
(آندم فلك بر آتش غيرت سپند شد) (كز خوف خصم در حرم افغان بلند شد)
٣ بيداد خصم تيره دل از حدّ فزون شدى زين ماجرا ز ديده روان سيل خون شدى‌
همچون سپهر روى زمين نيلگون شدى‌
(كاش آن زمان سرادق گردون نگون شدى) (وين خرگه بلندْ ستون بى ستون شدى)
آمد زمانه زين غم جانسوز در ستوه تا شد شهيد خنجر كين شاه با شكوه‌
رفتند سوى خيمه چو آن بى حيا گروه‌
(كاش آن زمان درآمدى از كوه تا بكوه) (سيل سيه كه روى زمين قيرگون شدى)