گويا نبُدش روح به تن تا كه بيايد بيند پسر و جسمِ به خون غوطه‌ور او
خاموش كن اين آتش جانسوز (صغيرا)! ترسم كه بسوزد دو جهان از شرر او «١»
آخرين بند از تركيب ١٢ بند عاشورايى‌
ويران شوى كه ترك وفا كردى اى فلك! بيرون ز حدّ خويش جفا كردى اى فلك!
هر چند ظلم و جور و عداوت كه داشتى ظاهر به حقّ آل عبا كردى اى فلك!
شرم از خدا نكردى و كشتى حسين را اين ظلم با عزيز خدا كردى اى فلك!
زخمش هزار و نهصد و پنجاه و يك به تن با يك تن ضعيف چها كردى اى فلك؟!
دستت بريده باد كه دست برادرش از پيكر شريف جدا كردى اى فلك!

كاروان شعر عاشورا ٦٢٧ ٦٢. عاملى، امير ..... ص : ٦٢٦
ناكام كُشتى اكبرِ او را ز راه كين از «ابنِ مَرّه» كام روا كردى اى فلك!
عيشت عزا، كه عشرت نو كدخداى او از جور بيشمار، عزا كردى اى فلك!
آن عترتى كه مَحرم ايشان مَلك نبود حاضر به بزم آل زنا كردى اى فلك!
آن سر كه بود زينت آغوش مصطفى در شام، زيب طشت طلا كردى اى فلك!
بس كن (صغير)! جان ملايك بسوختى زين آتشى كه از سخنت برفروختى «٢»
بندهايى از يك مربّعْ تركيب عاشورايى‌
ديدم آزرده دلى، شيفته حالى از عشق كردم از او پى تعليم، سؤالى از عشق‌
كه: بَتَر يافته‌اى هيچ ملالى از عشق؟! زد براى منِ غمديده مثالى از عشق‌
گفت: جانسوزتر از عشق، فراق است فراق آتش افروزتر از عشق، فراق است فراق‌
گفتمش: رهرو اين راه خطربار كه بود؟ اهل اين قافله را، قاله‌سالار كه بود؟
آنكه شد سخت به اين درد گرفتار، كه بود؟ صاحب درد فراق و تن بيمار كه بود؟
تا كنم شرح غمش، نام ورا انشا كن گفت: رو شرح غم فاطمه صغرى‌ كن ...
روز و شب ديده ز خوناب جگر، تر دارم چشم اميد به راه على اكبر دارم‌
هوس بوسه به رخساره اصغر دارم گاه ازين غم به دل غمزده آذر دارم‌
كه مبادا اجل آيد به سرِ بالينم ندهد دست كه ديدار عزيزان بينم ...
بگو اى مرغ! پريشانى احوال تو چيست؟ خبر مرگِ كرا دارى و اقوال تو چيست؟
از كجا مى‌رسى و خستگى حال تو چيست؟ چون دل من اثر خون به پر و بال تو چيست؟
گفت: اى فاطمه! اين خون بود از حلق امام كشته كرب و بلا از ستم لشكر شام ...
٥٧. صلح‌خواه، على‌اكبر (خوشدل)
على‌اكبر صلح‌خواه متخلّص به «خوشدل» و معروف به «خوشدل تهرانى» در سال ١٢٩٣ ه. ش در تهران به دنيا آمد. پدرش مرحوم حاج رحيم فرزند مهدى بيك كرمانشاهى از ايل مبارز سنجابى و مادرش از خاندان شريف كاشان، و از اين روى خوشدل به اين دو شهر عشق مى‌ورزيد:
گرچه تهران مسقط الرأسِ رهى‌ست مادرم كاشى، پدر كرمانشهى‌ست‌
وى تحصيلات خود را تا سطح ديپلم در دبيرستان «ثروت» تهران ادامه داد و سپس در مدرسه «مَروى» به تحصيل ادبيات عرب پرداخت و مُغنى و مطوَّل را در خدمت مرحوم حاج شيخ على رشتى آموخت و چندى هم در اصفهان و شيراز به تكميل ادبيات و منطق و فلسفه پرداخت و سرانجام در ٧٢ سالگى به سال ١٣٦٥ در تهران بدرود حيات گفت.
استاد «خوشدل» از چهره‌هاى نامدار و ماندگار شعر آيينى در روزگار ماست و رويكرد جدّى او در دوران خفقان ستمشاهى به مقوله‌هاى ارزشى فرهنگ عاشورا زمينه بيدارى و آگاهى را در سطح وسيعى از محافل مذهبى آن روزگار به وجود آورد و از اين روى بايد او را از پيشقراولان شعر انقلاب به شمار آورد.
استاد خوشدل داراى طبعى متين و روان و ذهنى جستجوگر و مضمون‌ياب و كلامى فاخر و استوار بود و از ميان سبك‌هاى مختلف ادبى، بيشتر به شيوه اصفهانى (هندى)